De mens wordt vergeleken met het licht: zijn ziel de gloed, zijn geest de vlam, en zijn lichaam het einde van de vlam. De hitte die komt van het licht is de sfeer van een mens. De rook die opstijgt uit het licht hoort eigenlijk niet bij het licht, die hoort bij de brandstof. Zoals onwetendheid hinderlijk is bij een mens, zo stoort ook de rook die opstijgt uit het licht.

Zoals lichten verschillen in hun graad van helderheid is dat ook zo met verschillende zielen. Het wezen van ieder mens echter is hetzelfde: het is licht. We lezen in oude geschriften dat de engelen gemaakt waren van vuur. Het is geen vuur waarvan ze gemaakt waren, het is licht. Maar als we de vraag stellen: werden de engelen van licht gemaakt en niemand anders? Dan zal het antwoord zijn dat allen, elk en iedereen, geschapen werd uit licht.

Het verschil tussen onze ziel en ons lichaam, dat we soms net zo groot achten als tussen aarde en hemel, is niet zo groot. Ziel en lichaam zijn één licht, en daarom geeft het uitwendige deel van een mens uitdrukking aan zijn innerlijke wezen, en het innerlijke wezen van een mens is ook op vele manieren afhankelijk van zijn uiterlijke wezen. “Innerlijk en uiterlijk deel van het wezen van de mens” is een term die gebruikt wordt voor ons gemak; in werkelijkheid is er maar één wezen, er is één licht. Als een mens magnetisme mist, als hij enthousiasme en moed mist, als hij de kracht mist om iets te bereiken, komt dat allemaal door het gebrek aan die uitstraling die hoort bij zijn wezen. De gezondheid van het lichaam, het evenwicht van de geest, de zuiverheid van de ziel hangen allemaal af van de uitstraling van het wezen van de mens. Gezondheid van het lichaam is daarom geestelijk, mentaal evenwicht is geestelijk, en ook de zuiverheid van de ziel is dat. Een goede atmosfeer is een teken van spiritualiteit; de kracht van het woord, moed zonder vrees, onbevreesdheid, zelfvertrouwen zijn ook tekenen van spiritualiteit; het vermogen iets te bereiken en de kracht om het hele leven lang door te worstelen – het zijn allemaal tekenen van spiritualiteit.

Het doel van het leven van een individu is om het licht in hem, dat zijn ware wezen is, te vervolmaken. Wat ook de kwaliteiten van iemand mogen zijn, wat ook zijn bezittingen, positie en rang mogen zijn, als het licht in hem niet schittert, kan hij het doel van zijn leven niet vervullen. In de Bijbel, in de gelijkenis van de tien wijze en tien dwaze maagden, wordt hetzelfde denkbeeld uitgelegd. De dwaze maagden hielden geen olie in hun lamp, de wijze hielden die wel. De wijze maagden beantwoorden daarom aan het doel op de beloofde dag en de dwaze maagden hadden spijt. Tien betekent één, nul betekent niets; een wijze ziel en een dwaze ziel. De wijze ziel verzamelde al het materiaal om haar licht meer te laten schitteren op die dag die de dag van de belofte was. De dwaze ziel verspeelde het, ze merkten dat het er niet was op de tijd dat het nodig was.

Als we denken aan ons leven in de wereld, in onze materiële strijd, in onze spirituele worsteling – wat hebben we nodig? We hebben dat licht nodig waarvan de vonk in ons is , dat ons wezen is. Iedere keer wanneer we dat niet hebben, wanneer we het missen, veroorzaakt dat bij ons alle mislukking en narigheid in het leven, omdat onze gezondheid, ons evenwicht en de helderheid van onze visie allemaal afhangen van het licht dat binnenin is.

Zoals ieder licht brandstof nodig heeft, zo heeft het licht dat het onze is, dat onszelf is, ook brandstof nodig. De brandstof voor het fysieke deel van ons leven is wat we voedsel noemen, maar voor het mentale leven is intellectueel voedsel nodig. Als het lichaam wordt gevoed en de geest niet, dan wordt natuurlijk dat licht minder. Het voedsel voor de ziel is het goddelijke ideaal dat zowel liefde als licht is. Als de ziel dat voedsel, wat noodzakelijk voor haar is, niet ontvangt, dan verkommert de ziel. Het lichaam mag dan gevoed worden, maar dat is niet voldoende. Dat is waarom we voor onze fysieke ogen vele uitgehongerde zielen zien, maar als we met spirituele ogen zagen zouden we nog meer hongersnood bij de mensheid zien.

Wat leren we bij het soefisme? We leren bij het soefisme die mystiek die ons voorhoudt hoe we de brandstof moeten verzamelen die noodzakelijk is niet alleen voor het lichaam, maar voor onze geest en onze ziel. Het doel dat wordt bereikt door de soefi door concentratie, door meditatie, door alle andere manieren van contemplatieve oefeningen, is dat doel, dat het verlangen is van iedere ziel.

Nirvana is als een ster in ons hart,
Die wij tot ontwikkeling brengen;
En met het ontwikkelen wordt hij stralend;
En zijn straling verteert al het kwaad in het leven,
Totdat er niets over is dan die zuiverheid,
Die het Goddelijke Licht is

Inayat Khan

Het afgelopen jaar ben ik vaak geconfronteerd geweest met spanning. Hoewel ik mentaal redelijk in staat was te dealen met de sluitingen van het yogacentrum en mijn vertrouwen niet heeft gewankeld, werd ik steeds vaker ’s nachts wakker en was mijn lichaam verkrampt. Ik werd mij bewust van spanningen waarvan ik niet wist dat ik ze had. Omdat deze spanningen naar boven kwamen in onderbewuste toestanden (slaap en droom) vroeg ik me af of Yoga Nidra hierbij iets voor me kon betekenen.

Het was de aanleiding om mij intensiever te gaan verdiepen in de Yoga Nidra van Swami Satyananda Saraswati, de grondlegger van de Yoga Nidra methode die wereldwijd zeer veel beoefend wordt met verbluffende resultaten.
Door deze verdieping en het dagelijks praktiseren van Satyananda Yoga Nidra veranderden de spanningsproblemen al snel. Ook werd mijn concentratievermogen naar een nieuw level opgetild. Ik kreeg steeds meer inzichten in de juiste houding tijdens de Yoga Nidra en daardoor is het beoefenen een heel dynamisch leerproces geworden.

De volgende tekst van Swami Satyananda Saraswaiti illustreert hoezeer deze methode een ondersteuning kan zijn bij de Integrale Yoga. Integrale Yoga immers begint bij het tot rust brengen van onze mentale, vitale en fysieke naturen.

“De yogische filosofie en de moderne psychologie noemen drie basistypen van spanning die verantwoordelijk zijn voor alle kwellingen van het moderne leven. Door de systematische beoefening van Yoga Nidra kunnen deze drievoudige spanningen geleidelijk worden losgelaten.

Spierspanningen zijn gerelateerd aan het lichaam zelf, het zenuwstelsel en de endocriene onevenwichtigheden. Deze kunnen gemakkelijk worden opgeheven door de diepe fysieke ontspanning die wordt bereikt in de staat van Yoga Nidra.

Emotionele spanningen, die voortkomen uit verschillende dualiteiten zoals haat-liefde, winst-verlies, falen-succes, geluk-ongeluk, zijn moeilijker uit te wissen. Dit komt doordat we onze emoties niet vrij en openlijk kunnen uiten. Vaak weigeren we ze te erkennen en worden ze onderdrukt, en de resulterende spanningen raken steeds dieper geworteld. Het is niet mogelijk om deze spanningen te verminderen door gewone slaap of ontspanning.
Een methode als Yoga Nidra kan de hele emotionele structuur van de geest kalmeren.

Mentale spanningen zijn het resultaat van overmatige mentale activiteit. De geest is een draaikolk van fantasieën, verwarring en trillingen.
Gedurende ons hele leven worden de ervaringen die door ons bewustzijn worden geregistreerd, verzameld in het mentale lichaam. Van tijd tot tijd exploderen deze en beïnvloeden ze ons lichaam, onze geest, ons gedrag en onze reacties.
Als we verdrietig, boos of geïrriteerd zijn, schrijven we die toestand van de geest vaak toe aan een oppervlakkige oorzaak. Maar de onderliggende oorzaak achter het abnormale gedrag van de mens ligt in de opgebouwde spanningen op het mentale vlak. Yoga Nidra is de wetenschap van ontspanning die ons in staat stelt om diep in de rijken van het onderbewustzijn te duiken, waardoor mentale spanningen worden losgelaten en ontspannen, en harmonie in alle facetten van ons wezen tot stand kan worden gebracht.”

Bron: Yoga Nidra Swami Satyananda Saraswaiti

Mijn naam is Soerya. Ik ben docent bij Integrale Yoga Rotterdam waar ik o.a. Yoga Nidralessen geef en binnenkort ook een serie workshops over Yoga Nidra.
Ik nodig je uit samen met mij de gelukzalige toestand van ontspanning te ontdekken.

Klik hier voor informatie over de WORKSHOPS

 

Als er iets is wat het afgelopen jaar is aangetoond, dan is het de kwetsbaarheid van de mens. Een onzichtbaar virus breekt uit en het onvoorstelbare wordt realiteit.
Nu onze avonturen naar verre oorden voorbij zijn en ons streven naar meer materiële vooruitgang aan het omkeren is naar behoud van onze materiële standaard, beginnen we te beseffen hoe belangrijk gezondheid is.
Wij gaan het echter niet hebben over gezondheid, maar nemen je mee terug naar waar het allemaal begon, of misschien beter gezegd, waarmee het allemaal begint, iedere aardse geboorte opnieuw.

De mens is geen lichaam! De mens is in essentie LICHT.
(Niet alleen de mens, alles op aarde en alles in de kosmos heeft licht als oorsprong.)

Onze leraar Agastya zei wel eens: “Een varken is volmaakter dan een mens.” Dit was niet laatdunkend bedoeld, integendeel, hij lichtte het als volgt toe: “Een varken is volmaakt als varken, hij kan niet een beter varken worden. Zijn soort is volmaakt. De mens echter, heeft nog geen volmaaktheid bereikt als soort. Het grootste deel van zijn capaciteit blijft onbenut. Er zit nog heel veel groeipotentie in de mens.”

Dit inzicht is wereldwijd aan het ontwaken bij de moedige zielen onder ons die stoppen met het kijken naar anderen en ietwat verbijsterd zichzelf observeren en zich afvragen: ik ben geen lichaam, waarom gedraag ik me dan zo? Ik ben geen verlangens, waarom breng ik mijn leven door met het bevredigen daarvan? Ik ben geen mening, waarom dan toch ga ik voortdurend de strijd aan met andere meningen?

Dat is het moment van omkering. De omkering naar BINNEN. Een lichaam wordt geboren en sterft, maar bewustzijn kent geboorte noch dood. HET IS.

Geen mens kan op aarde leven zonder bewustzijn, zonder LICHT. Het is de ondergrond van zijn bestaan, te vergelijken met het doek van de schilder, neem het doek weg en het schilderij kan niet bestaan.

De yoga van Sri Aurobindo is een volgende stap in de evolutie. Allereerst houden wij ons bezig met de omkering naar binnen om te ontdekken dat onze oorsprong LICHT is. Vervolgens identificeren we ons met dit LICHT en we laten het invloed uitoefenen op ons leven. Op een natuurlijke wijze verspreidt het licht zich via onze woorden, onze handelingen, via het licht dat straalt uit onze ogen.

Wij nodigen je van harte uit met ons het pad van de Integrale Yoga te bewandelen!

 

Integrale Yoga Magazine winter 2021 staat helemaal in het teken van LICHT.
Klik hier om te openen.

Vandaag 27 november 2020 is het 8 jaar geleden dat mijn leraar en geliefde zijn lichaam verliet om naar de hoogste heer te reizen.
Bijzonder hoeveel mensen een hartje sturen of iets anders op deze dag.
Ik ervaar op deze dag geen verdriet meer, maar dankbaarheid en vreugde.
Dankbaar voor het yogacentrum dat nog altijd haar licht verspreidt.
Dankbaar voor het mooie team dat met elkaar de Integrale Yoga gestalte geeft.
Dankbaar dat we onze weg mogen gaan, de weg van de Integrale Yoga, die zo’n bijzondere plaats inneemt tussen de traditionele yogavormen.
De vreugde te mogen leven en werken voor dit ideaal, te weten dat het (vaak onzichtbaar) haar werk doet en dwars door alles heen te proberen standvastig in het Licht te blijven.
Zo is iedere seconde van het leven de moeite waard.

Op deze dag publiceren we één van de mooie columns die Agastya heeft geschreven.

Lopamudra


Column van Agastya

De mens van nu is op zoek naar een land dat begint waar de wegen ophouden.
Een land dat je meeneemt in het ritme van zijn stilte, een stilte die zich overal uitstrekt en begint te trillen en die trilling begint te zingen.
Wijds en rustig is dat en oneindig teer als de tederheid van de wereld die aanstaande is voor de kinderen van deze tijd.
Dit is de tijd van het grote avontuur maar ongeschikt voor de mens die door zijn hoge karpersprongen het verschil niet meer ziet en met een plechtig gezicht alles in de war stuurt.
Ach, hij voelt af en toe dat hij kan stromen maar hij moet dan ophouden mens te zijn zodat hij een andere wereld kan betreden en deze met goden kan delen.
Het kind van de toekomst wacht, wacht op het uur van het ware leven, het levende leven in een wereld van waarheid. Het leven beminnend, overal bij kunnend, overal voelen, overal zien, zoveel je maar wilt.
De liefde liefhebbend zonder perken en afstand, herboren worden wanneer je maar wilt en ieder ogenblik vullen met een totaliteit van Zijn.
Hij zal de hemel met zijn handen aanraken en de aarde maken naar het beeld van zijn ziel.
Hij zal het licht gestalte geven in een lichaam.

From Agastya with Love

En langzaamaan, veelal zonder me ervan bewust te zijn, is het licht een beetje naar de achtergrond geschoven. Bedolven onder persco’s en besmettingsaantallen, sluiting van het yogacentrum en online lessen met Zoom, verbouwingen en opruimingen, presidentsverkiezingen in Amerika en onthoofdingen in Frankrijk.
Een vreemd besef is dat, dat je eigenlijk alleen maar verlangt naar het Licht, het Licht in jezelf en het Licht in de wereld, en dat wat je dan tegenkomt haar tegendeel is.
Gisterenavond las ik een tekst die me even helemaal met de beide beentjes naar de wondere wereld van Sri Aurobindo en de Moeder bracht. Het was een omschrijving van Nolini Kanta Gupta over een gebeurtenis op 24 november 1926. Nolini Kanta Gupta was een discipel van Sri Aurobindo die, laten we maar zeggen, op de eerste rang zat als getuige van het werk van Sri Aurobindo. Hij beschrijft hoe op die bewuste dag alle sadhaks bij elkaar geroepen werden door de Moeder.
“We gingen zitten voor Sri Aurobindo en de Moeder, die ons aankeken. De hele scene en atmosfeer waren gehuld in een hemels halo. Sri Aurobindo hield zijn linkerhand boven het hoofd van de Moeder en zijn rechterhand werd zegenend naar ons uitgestrekt. Alles was stil en kalm, ernstig en verwachtingsvol. We stonden een voor een op en bogen voor de voeten van Sri Aurobindo en de Moeder. Na een tijdje gingen ze allebei naar binnen.”
Kort na deze dag die Siddhi-dag genoemd zou worden, trok Sri Aurobindo zich terug uit het dagelijkse contact met zijn discipelen en gaf de Moeder de leiding over hun zorg.

Waarom trof het me zo over deze gebeurtenis te lezen?
Wellicht omdat het contrast met mijn eigen huidige leven zo groot is. Volstrekt ondergedompeld in de aardse modder, zo doet het zich aan me voor. En dan maar proberen die vlam in het hart te blijven ervaren en je daar aan vasthouden.
Ik ken Sri Aurobindo van zijn voor mij vaak veel te moeilijke geschriften, van de zeldzame foto’s die er van hem zijn gemaakt en natuurlijk de verhalen die over hem zijn verteld. Ik ken hem van de Savitri Readings en de compacte meditatieve toestand waarin deze me brachten. En soms, op sommige hele donkere momenten, dan hou ik me vast aan de simpele wetenschap dat hij hier was op aarde. Zoals de Moeder prachtig verwoordde na haar eerste ontmoeting met Sri Aurobindo:
“Het doet er weinig toe dat er duizenden wezens zijn die in de grootste onwetendheid zijn ondergedompeld. Hij die we gisteren zagen, is op aarde; zijn aanwezigheid is voldoende om te bewijzen dat er een dag zal komen waarop duisternis zal worden omgezet in licht, en uw rijk  inderdaad op aarde gevestigd zal worden.”

Het lezen van de gebeurtenis op die 24e november in 1926 bracht een soort unheimisch gevoel in me teweeg. Ik besloot verder te lezen in het Avontuur van het bewustzijn, waar ik precies was aangekomen bij het hoofdstuk: De eenheid. Soms, wanneer je iets leest, krijg je een bepaald inzicht, en soms zijn er momenten dat je ook de directe ervaring krijgt. En op dat soort momenten – besef of ervaring – vallen alle puzzelstukjes op z’n plek. In mijn geval had ik nog niet de ervaring, maar wel een diep besef dat aan de ervaring grensde. En dat besef was geen groots inzicht om later met anderen te willen delen, het had niets te maken met verrijking of groei, het was eerder het tegendeel.
Het besef van een onvoorstelbaar niet-weten, ik ervoer een duizelingwekkende onwetendheid tegenover een oneindigheid vol van betekenis. Oneindig klein en volstrekt onbetekenend vind ik mezelf terug. En die ontdekking geeft me vreemd genoeg een onbeschrijflijk gevoel van vrijheid.

Soerya, 15 november 2020

Als opruimcoach helpt Mariette Oostinjen met haar bedrijf HELDER mensen meer rust en ruimte te krijgen, in hun huis en in hun hoofd.
Zo blijft er meer tijd en vrijheid over om te genieten van wat echt belangrijk is.

Hoe ben jij ertoe gekomen opruimcoach te worden?
Vijf jaar geleden kwam ik een artikel tegen over Marie Kondo (Japanse opruimgoeroe, red.) en toen kwam ik erachter dat opruimcoach een beroep is dat je kunt uitoefenen. Ik dacht: dit past helemaal bij mij. Eigenlijk is dat iets wat ik altijd al in me heb gehad. Als je foto’s ziet van mijn kinderkamer, dan valt het op dat alles netjes een plekje heeft, gesorteerd en geordend. Ook in m’n werk was ik altijd bezig met dingen een vaste logische plek geven, structuur aanbrengen. Ik voelde gewoon: dit is wat ik leuk vind om te doen, mensen hier bij helpen.

Waarom schakelen mensen de hulp van een opruimcoach in?
Mensen weten vaak niet waar ze moeten beginnen met opruimen omdat ze geen overzicht hebben of een gebrek aan tijd. Dan kan je het overweldigende gevoel krijgen dat je altijd aan het opruimen bent en er maar geen einde aan komt. Als ze hierin vastlopen nemen ze contact met mij op.
Ze zijn niet zo zeer op zoek naar een opgeruimd huis, maar verlangen naar meer rust. Ze willen zich thuis kunnen ontspannen, zodat het fijn thuiskomen is. Een opgeruimd huis werkt door in hoe je je voelt.
Voor mijzelf geldt dat als ik ’s ochtends wakker wordt en er staat nog een theeglas bij de bank, mijn pannen staan nog op het fornuis, de spullen waarmee ik de dag ervoor bezig was liggen allemaal nog op tafel, mijn dag al niet lekker begint. Maar als ik wakker word, de restjes van de vorige dag zijn opgeruimd, het espressoapparaat is schoon en klaar om mijn eerste kopje koffie te zetten, dat is een frisse start van de dag.
Dat is waar veel mensen behoefte aan hebben. De ervaring van rust waardoor je niet het gevoel hebt dat je achter de feiten aanloopt.

Hoe ga je te werk als opruimcoach?
Mensen denken soms, als ik een opruimcoach inhuur dan moet ik alles wegdoen, wordt mijn huis een soort VT wonen plaatje met lege ruimtes en witte muren. Een opgeruimd huis staat voor mij echter niet gelijk aan minimalistisch. Want wat voor de één rommel is, hoeft dat voor de ander niet te zijn. Maar als je je omgeving zelf als rommelig ervaart dan is het moeilijk om in jezelf rust te voelen.

In een kennismakingsgesprek vraag ik aan mensen hoe de ruimte er voor hun ideaal uit zou zien. Laat alle “ja, maren” en “dat kan niet want ik heb geen plek” los, doe je ogen dicht en visualiseer hoe je eigenlijk zou willen wonen. Wat wil je zien? En hoe wil je dat het voelt?
Vervolgens kijken we waar je zowel letterlijk als figuurlijk over struikelt. Is er een teveel aan spullen? Is er voldoende opbergruimte? We beginnen bij wat ik noem een blauwdruk van de ruimte(s) die we gaan opruimen. Dat is een overzicht van ‘wat doe je in welke ruimte?’ en ‘welke spullen heb je daarbij nodig?’
Het is natuurlijk niet handig als koffiekopjes in de berging staan. Dat is een heel logisch voorbeeld, dat snappen we allemaal. Maar wat je vaak ziet is dat spullen ergens worden neergezet omdat daar toevallig ruimte is, maar dat is niet altijd een logische plek.
Tijdens een opruimsessie kom ik bij iemand
thuis, stropen we de mouwen op en gaan we samen aan de slag.

Dan moet je misschien mensen eerst aanraden een kast aan te schaffen?
Dat is één van de grootste valkuilen als mensen zelf beginnen met opruimen. Ze gaan vaak eerst naar Ikea of naar de Action om kasten en opruimbakken te kopen. De kans dat je dan de verkeerde kast koopt, te grote of te kleine opruimbakken, is groot. Ik adviseer altijd: ga eerst aan de slag, ga nadenken over wat wil je allemaal bewaren, hoeveel heb je, hoeveel heb je nodig? Dus bewust kiezen voor je spullen. Dan kiezen waar je ze wil opbergen en vervolgens heb je een goed beeld van: wat heb ik daarvoor eigenlijk nodig?
Ik heb wel eens mee gemaakt dat ik bij een cliënt kwam die meer rust wilde creëren in de woonkamer, maar er waren weinig kasten. Dan is dat heel lastig – tenzij je overal afstand van doet. Je hebt nu eenmaal voor bepaalde dingen kasten nodig. Maar dat is één van de laatste stappen.

Hoe moeilijk is het voor mensen om afstand te nemen van spullen?
De één is heel erg gehecht aan de kleinste dingetjes en de ander heeft de keuze gemaakt: ik ga dit proces in, ik wil opruimen, en die spullen in dat laatje, wat moet ik eigenlijk ermee? De snelheid waarin iemand keuzes kan maken is wel bepalend voor het aantal sessies dat je nodig hebt.
Ik denk ook dat het grootste probleem is, dat we zoveel spullen verzamelen en het moeilijk vinden om ze los te laten.

Ik kan me voorstellen dat het vertrouwen tussen de klant en de opruimcoach heel belangrijk is. Hoe bouw je een band op?
Als opruimcoach kom je bij iemand thuis. Soms is het ongemakkelijk. Je laat iemand toe in je huis en je laat alles zien. Het is dus belangrijk dat er een goede klik is. Dat je je kunt inleven, dat je mensen het gevoel geeft dat je niet komt oordelen maar komt helpen.

Waarom is het zo moeilijk voor (sommige) mensen om op te ruimen?
Enerzijds omdat veel mensen het heel druk
hebben. Als je fulltime werkt en daarnaast ook wilt sporten, een druk sociaal leven en diverse hobby’s hebt, dan blijft er weinig tijd over om thuis op te ruimen
Anderzijds hebben we veel spullen en worden we constant geprikkeld om dingen te kopen. De Actions, the Flying Tigers verleiden ons om voor weinig geld dingen te kopen. Ik sta zelf ook wel eens in de HEMA met in mijn hand een kopje, zó leuk. Maar bij mij komt daarna de vraag: heb ik het nodig? En wordt ik er echt blij van? Opruimen gaat om bewust kiezen voor wat je wilt bewaren, met welke spullen jij je wilt omgeven. Dit werkt ook door in bewust kiezen welke spullen je koopt.

Merk je dat mensen die opgeruimd hebben ook zorgvuldiger worden in het aanschaffen van nieuwe spullen?
Vaak merk ik dat al tijdens het proces. Dat is een bijkomend voordeel van opruimen, omdat je al je spullen door je handen laat gaan en bewust gaat kiezen, krijg je ook een overzicht van hoeveel je eigenlijk hebt.
Laatst heb ik bij een cliënt de keuken aangepakt. Als je dan bijvoorbeeld de glazen gaat opruimen en je vraagt: staan er nog ergens anders glazen? Dan gaat er nog een deurtje open, hierachter heb ik nog een paar reserve wijnglazen. En in de berging staan er ook nog wat. Dus we brengen dat eerst allemaal samen en leggen het op de keukentafel. Dat doet Marie Kondo ook, hè. Alle kleren op één hoop op het bed en je krijgt een shock effect. Heb ik echt zoveel waterglazen? En zoveel wijnglazen? Zoveel witte T-shirtjes! Doordat je overzicht hebt is het veel gemakkelijker om de verleiding van impulsaankopen te weerstaan.
In deze tijd zie je dat vooral jonge mensen kiezen voor spullen die verantwoord gemaakt zijn; diervriendelijk, goed voor het milieu, goed voor de omgeving. Dat geeft een veel groter geluksgevoel en vaak zijn het hele mooie producten waar veel aandacht aan is besteed.
Je ziet een trend voor bewust kiezen voor kwaliteit. Misschien gaan we weer een beetje terug naar de tijd van vroeger, de tijd toen onze opa’s en oma’s jong waren. Die kochten een eetkamertafel, een mooie kast e.d. en die hadden ze gewoon voor de rest van hun leven. Ook omdat het van goede kwaliteit was. Na 5 jaar kwam niet het fineer los. Ik eet van het servies van mijn oma. Dat is al zo’n 50 jaar oud. Daar word ik dus heel blij van.

Ik heb in het verleden ook wel eens mensen geholpen met opruimen en schoonmaken. Mijn ervaring was, dat als ik na een tijdje terug kwam dezelfde puinhoop er weer was.
Hoe denk jij dat dit komt? En wat is er nodig om die mindset te veranderen?
Opruimen is meer dan spullen verplaatsen en wegstoppen in kastjes. Door bewust te kiezen wat je wilt bewaren en hier een vaste logische plek voor te bepalen creëer je een goede basis. Ik help als opruimcoach bij het creëren van deze basis en leer mensen heel concreet hoe ze moeten opruimen. Het opgeruimd houden heeft vervolgens te maken met regelmaat en het aanleren van nieuwe gewoontes, zoals spullen opruimen na gebruik en de dag afsluiten met een 10-min rondje. Doordat alles een vast plek heeft, hoef je niet meer na te denken over waar je het moet opruimen en kost het dus minder tijd. Je kan ’s avonds met een voldaan gevoel op de bank ploffen met een kopje thee.

Ga je na een tijdje ook nog eens langs om te kijken hoe het gaat?
Ik ga niet langs maar heb wel een terugkoppelmomentje per e-mail of telefoon om te horen hoe het ermee gaat. Lukt het om het bij te houden en kan ik je nog ergens anders mee helpen? Gelukkig is dit meestal niet het geval. Ik krijg vaak te horen: ‘Dit had ik veel eerder moeten doen’

Heb je praktische tips voor onze lezers?
Bedenk eerst wat je wilt in welke ruimte en zorg dat het behapbaar is. Trek niet meteen alles uit de kasten maar begin met een kastje. Een lade. Begin klein! Stel jezelf niet als doel in een weekend je hele huis op te ruimen. De kans dat je zondagavond helemaal uitgeblust en nog niet tevreden op de bank zit is groot en dat werkt demotiverend. Het kost energie om alles door je handen te laten gaan, je moet voortdurend keuzes maken en je wordt geconfronteerd met je spullen: de hoeveelheid en alle herinneringen.

Mijn ervaring is, dat als ik ga opruimen, ik begin misschien met iets kleins, maar alles heeft een relatie met elkaar, dus je bent al heel snel op heel veel plekken tegelijk bezig.
In de sessies leer ik mensen dat zo: als je besluit om vandaag het kastje in de slaapkamer op te gaan ruimen, kom je waarschijnlijk spullen tegen die daar niet horen. Verzamel al die dingen die elders moeten worden opgeborgen in een mand of zoiets. Dus je blijft in de ruimte waar je aan het opruimen bent.
Als je het kastje hebt opgeruimd heb je waarschijnlijk een stapel spullen die weg kunnen en een stapel met spullen die ergens anders opgeborgen moeten worden. De spullen die ergens anders opgeborgen moeten worden breng je naar de ruimte waar ze horen zonder daar te beginnen met opruimen, want die ruimte ga je op een later moment aanpakken. Anders krijg je een sneeuwbaleffect en ga je van de ene naar de andere plek en heb je aan het einde van de dag nergens echt een resultaat behaald.

Opruimen is een hot item geworden sinds Marie Kondo hierover boeken heeft gepubliceerd. Haar insteek is dat opruimen iemands leven verandert. Hoe ervaar jij dat bij jouw klanten?
Dat is zeker ook mijn ervaring. Ik kom soms bij mensen die al heel lang geen bezoek meer durven te ontvangen omdat er schaamte is voor het huis. Dan vertelt iemand je later vol trots dat ze een vriendin heeft uitgenodigd op de thee. Dus dat verrijkt iemands leven op sociaal gebied.
Ik krijg ook vaak reacties dat het huis een rustpunt is geworden, waar je gewoon lekker op de bank kunt zitten. Nu we de laatste maanden allemaal veel meer thuis hebben gezeten zijn veel mensen erachter gekomen dat hun huis helemaal geen rustpunt is, dat is confronterend en daar kan ik dus bij helpen.

Door rust en ruimte te creëren in je huis krijg je ook rust in je hoofd. Je ervaart meer vrijheid, tijd voor jezelf en voor die momenten waar het echt om draait. Want als iemand je op 31 december vraagt hoe je terugkijkt op je jaar en waar je blij van bent geworden, dan noem je waarschijnlijk de momenten waarop je een mooie wandeling hebt gemaakt met een vriend of vriendin, dat lekkere etentje of een mooie theatervoorstelling. Het zijn altijd die verbindingsmomenten die het grootste geluksgevoel hebben gegeven, en niet die dinsdagmiddag dat je in de H&M stond en een mooi jurkje kocht.

Voor meer informatie over Mariette en haar werkzaamheden als opruimcoach: www.heldersos.nl

Een interview door Soerya

Ik gaf eens yogales aan een groep jonge meiden van begin twintig. Zoals dat vaak gaat raakte ik in gesprek over waarom ze yoga wilden gaan doen. Ze vertelden me dat ze een druk leven leidden, intensieve werkdagen hadden en volle sociale agenda’s.  Maar ja, er viel wel eens een afspraak uit en dan ontstond er ruimte, een leegte in de agenda. En wat dan? Series kijken, contact zoeken met mensen die je al een tijdje uit het oog verloren bent, leuke foto’s plaatsen op instagram?
Alles om maar niet te voelen dat je alleen bent.
Dit lijkt misschien een voorbeeld dat alleen betrekking heeft op jongeren, maar ieder van ons krijgt in verschillende levensfases te maken met een gevoel van leegte. Denk aan  het verlies van een dierbare, werk dat wegvalt of kinderen die de deur uit gaan.
Ineens valt er dan een gat, een leegte.

Waarom is leegte – stilte – zo beangstigend ? 

Je krijgt het gevoel dat je helemaal alleen bent, verloren en eenzaam. Zeker voor jonge mensen is die leegte vaak een toestand die nieuw is. Wanneer je ouder bent, heb je hier vaker mee te maken gehad, weet je (tenminste als je er iets van hebt geleerd) dat het een tijdelijke crisis is van korte of langere duur. Maar de eerste keren dat je geconfronteerd wordt met je eigen gedachten en gevoelens die in een razend tempo op je afkomen kan dat zo ondraaglijk zijn, dat je reageert met vluchten: invullen, afleiding zoeken, drukte opzoeken, kletsen tot je een ons weegt, noem maar op.
Toen ik deze meiden uitlegde dat je met die leegte, die in het begin voelt als je ergste vijand, in de yoga geleidelijk aan bevriend raakt en zij uiteindelijk een grote hulp wordt op het innerlijk pad, keken ze me met grote ogen aan. Maar iets in hen begreep, omdat de waarheid altijd op een eenvoudige en directe manier gevoeld kan worden.

In yoga neemt stilte – leegte – een hele belangrijke plaats in. Je leert jezelf kennen van binnenuit. Niet door wat anderen over je zeggen, maar door hoe jij jezelf ervaart. Wanneer je begint met mediteren, kun je overspoeld raken door wat je ervaart aan gedachten en emoties. Zie hier het belang van concentratie. Door je te concentreren, bijvoorbeeld op de adem of op je hart, heb je een innerlijk houvast waar de gedachtenstormen omheen kunnen razen, zonder dat je je mee laat sleuren. Wanneer je het vermogen tot concentratie ontwikkeld hebt, kun je aangemoedigd worden stilte te beoefenen.

Er is moed voor nodig om die stilte – leegte – aan te gaan.

Een goede manier om stilte-leegte te beoefenen is door iedere dag vijf of tien minuten de tijd te nemen om helemaal stil te zitten en te kijken naar wat er in je omgaat. Je gedachten te observeren, zonder ze te pakken. Je emoties te ervaren, te zien waar ze vandaan komen en ze laten bestaan, zonder ervan weg te vluchten. Kijk rustig naar alles wat zich aan je voordoet, doorgrond jezelf en leer te begrijpen.
In het begin is vijf à tien minuten lang genoeg, later neem je er vanzelf meer tijd voor; een kwartier, twintig minuten.
Wanneer je dit beoefent ga je ervaren dat er tussen de drukte van onze gedachten, gevoelens, verlangens en sensaties, korte pauzes zijn: momenten van stilte, leegte. Je gaat steeds meer ervaren dat al die gedachten en emoties, energiebewegingen zijn in jouw stilte. Op dat moment begin je vrede te sluiten met de stilte en je leert hem te zoeken. Je bent in staat de bewegingen voorbij te laten gaan en in je eigen stilte uit te komen, in de leegte.

In het begin is leegte de afwezigheid van drukte, afwezigheid van gedachten. Maar naarmate je langer in die leegte kunt zijn, zul je zien dat er zich allerlei subtiele gewaarwordingen aan je voor gaan doen. Ons bewustzijn en daarmee onze gedachten zijn grof aan de oppervlakte, maar in de leegte van jezelf schuilen meer subtiele gewaarwordingen. Die waren er natuurlijk altijd al, alleen door de drukte van je denken en je uiterlijk  gerichte aandacht, kon je ze niet waarnemen.

Wat zich aan je openbaart is verschillend van mens tot mens. Toch omschrijven mensen die de stilte-leegte beoefenen vaak overeenkomstige gewaarwordingen zoals de oplossing voor een probleem die zomaar in je opkomt of  een ingeving over iets waar je mee bezig bent. Maar ook hele andere gewaarwordingen zoals zachtheid en vreugde die niet veroorzaakt worden door omstandigheden aan de buitenkant, maar gewoon opborrelen. Of een liefde die voelbaar is tot in de cellen van je lichaam, of weer anders, het waarnemen van licht. Wij horen geregeld dat mensen tijdens het mediteren ervaren dat in de ruimte het licht aangaat. Maar dit licht is toch echt iets heel anders dan een lamp aandoen. Het is het licht in jezelf, dat straalt in jezelf, vaak in het hoofd of in het hart en dat gaat dan samen met het waarnemen van warmte en liefde.

Wanneer je dit soort ervaringen krijgt, ga je het belang van innerlijke stilte steeds beter begrijpen. Niet dat je zonder denkvermogen door het leven moet gaan, maar je gaat zien dat het leven veel natuurlijker verloopt als je in staat bent om al die bewegingen af en toe, steeds vaker, tot rust te brengen. Het denken is één van de voornaamste sluiers voor de ziel, zegt de yogi. Net als de wolken die voor de zon schuiven, bedekken je gedachten jouw innerlijke zon.

En langzamerhand verandert je bewustzijn. Je gaat dingen anders zien en ervaren. Er gaat een (innerlijke) wereld voor je open, die je alleen maar zelf kunt ervaren. Daarom leggen de yogi’s zo de nadruk op leegte. In de leegte is oneindigheid, in de leegte verschijnt een ander, hoger bewustzijn zonder gedachten, maar vol van inhoud.

Leegte als een overgangsfase

Er zijn vele overgangsfases in de beoefening van yoga en ze kenmerken zich allemaal door een periode van leegte. De oude manier van zijn  werkt niet meer, de nieuwe is aan het ontstaan, maar die ervaar je nog niet. Als je dit honderden malen hebt ervaren ga je het herkennen. En je leert hoe je door zo’n fase heen moet gaan. Mijn ervaring is, dat je in deze periodes ook echt stil en rustig moet blijven. Dat is vaak helemaal niet leuk. Je wordt onzeker, omdat wat je dacht te weten er anders uit komt te zien, of omdat wat je gewend was te doen, niet meer werkt voor jou. Inmiddels weet ik dat er een bewustzijnsverruiming aan het ontstaan is, waardoor dat wat je kent wordt opgenomen in een ruimer bewustzijn, en dus anders door jou wordt ervaren.

Wanneer je de kunst verstaat om stil en rustig te blijven in periodes van eenzaamheid en leegte, dan kun je deze momenten gaan ervaren als een enorme hulp. Je probeert niet langer de leegte slechts alleen maar door te komen, maar je gaat beseffen dat de leegte een voorbode is van iets nieuws. Je bent dan in zo’n periode van eenzaamheid en onzekerheid, vol vertrouwen over dat wat komt. En dat vertrouwen groeit als je dit vaker meemaakt. Vertrouwen is van het hart, stilte is van het hoofd en het hart, maar vooral van het hoofd. Je leert vertrouwen op de leiding in je leven. Jij als mens kunt niet zien waar je heen gaat, maar iets in jou, je hogere zelf, zo zou je dat kunnen noemen, weet dat wel. En ook al is de leegte waar je doorheen gaat donker, dat vertrouwen dat alles in je leven gebeurt om je vooruit te helpen (innerlijk, niet uiterlijk of materieel), helpt je er doorheen.

Misschien komt er een moment waarop je de moed hebt om je leegte, eenzaamheid, verlatenheid en verlorenheid niet op te vullen met afleiding zoeken. Dat je er alleen met jezelf, stilzittend of lopend doorheen kunt gaan. Er gaat een enorm zuiverende werking uit van zo’n periode. Je gaat zien waar je mee bezig bent, want wat hebben we veel zogenaamde houvasten gecreëerd voor onszelf. Wat is het toch belangrijk om aardig gevonden te worden. De vraag is: vind je jezelf ook aardig? Ben je oké  met jezelf? In vrede met het verleden? In vrede met wie je bent geworden? Door dit soort vragen aan te gaan kom je op eigen benen te staan, helemaal alleen. Alles is er nog, de mensen, de telefoon, het werk, maar jij verandert. In de leegte ontdek je je diepste gevoelens en angsten, maar in de leegte ontdek je ook een ander jezelf: lichtend, stralend, vredig, krachtig. Dit is de basiservaring van Yoga.

Lopamudra, oktober 2020

We zijn deze tijd allemaal nogal wat uitdagingen tegen gekomen en één daarvan was het online yogales geven.
Zelf was ik bloednerveus, dat mag je best weten. En al de techniek die erbij kwam kijken maakte me in het begin behoorlijk overprikkeld. Ook vond ik het best eng om op maandagavond zo moederziel alleen in het pand te zijn. Maaar gelukkig had mijn man inmiddels ook wel wat behoefte aan een yogalesje, dus die ging lekker meedoen achter de camera en is sindsdien iedere maandagavond van de partij.
Mijn grootste blunders waren dat ik vergat op te nemen, of dat ik vergeten was de microfoons van de deelnemers uit te zetten, maar met vallen en opstaan lijk ik het nu redelijk onder de knie te hebben.
Nou was ik wel benieuwd hoe de andere yogadocenten, die de onlinelessen vanuit ons mooie pand aan de Heemraadssingel geven, ervaren hebben en stelde hun een paar vragen. Veel leesplezier en we zien elkaar spoedig!
Carolina

Op 15 maart viel de beslissing dat de deuren van ons yogacentrum dicht moesten. We hadden het al aan voelen komen. De oplossing waarvan we toen nog dachten dat die voor drie weken zou zijn: online lessen geven. Dan krijg je te maken met live streaming, de snelheid van je internet verbinding, van wifi naar kabel, een aparte microfoon om het geluid te verbeteren, een streaming camera om het beeld te verbeteren, een laptop die het allemaal aankan, ojee, geen netwerkingang, een hub voor de netwerkkabel. Ojee, niet meer genoeg ingangen voor de microfoon en camera, nog een hub voor de andere randapparatuur. Slechte belichting, hier een lamp, daar een lamp. Welke setting is het beste qua licht? De camera heeft ineens moeite met scherp stellen. De microfoon deed het perfect maar gaat ineens rondzingen.
Ofwel, als je mij vraagt, wat heeft je de laatste maanden het meest bezig gehouden, dan is het de techniek. Soms lijkt het wel of er achter iedere oplossing een nieuw probleem tevoorschijn komt.
Met dank aan Tony die we maar een belletje hoefden te geven en hij stond voor ons klaar, Jacqueline die vele uren stak in de juiste belichting en instructiefilmpjes voor de docenten, is het toch allemaal best goed gekomen.
De reacties van onze leerlingen zijn zo fijn, dat het gedoe eromheen snel vergeten wordt. Want hoe de toekomst er ook uit gaat zien, de online lessen zijn een blijvertje.
Soerya

Toen ik net hoorde dat we online lessen gingen geven reageerde ik helemaal niet. Ik had niet gedacht dat ik dat ging doen. Ik zag het helemaal niet voor me, ik sloeg een beetje dicht. Een maand later realiseerde ik me dat ik dat ook moest gaan doen, jawel een maand later, want het  ging nog wel even duren. Ik vond het verschrikkelijk. Totaal onwennig stond ik daar en ik merkte in de lessen dat ik buiten adem raakte omdat ik zo “mijn best” stond te doen. De eerste lessen konden dan ook niet op de Communitypagina, want je hoorde duidelijk dat ik buiten adem was.
Nu gaat het online lesgeven iets beter maar ik vind het nog steeds niet toppie. Het is wel super dat bijvoorbeeld een leerling uit Zeeland mee kan doen, er zijn absoluut voordelen in het online lesgeven. Dat de mensen thuis yoga kunnen doen in hun eigen sfeer zonder dat ze de deur uitgaan, geweldig! Dat is absoluut zo.
Yes. Heel geweldig!
Toen kwam de verlossing voor mijn zaterdaglessen: We gingen lesgeven in de tuin!!!  Heerlijk! Goed om de mensen weer te ontvangen en iedereen was heel blij. De uitdagingen in de tuin zijn de kraaien, die maken een keihard kakakaka geluid, soms vooral tijdens de meditatie en dan non stop, maar de mensen genieten vooral van de mooie tuin en de vrede en de rust van het buiten zijn en het samen zijn.
Miranda

Ik was positief verrast door het online lesgeven. Ik vind het vooral prettig dat er voor en na de les de mogelijkheid is om even met de leerlingen te praten. Ook voel ik tijdens de les goed de verbinding met de leerlingen: alsof ze er ook echt bij zijn. Ik was daarom ook niet nerveus voor de les. Het voelde heel natuurlijk aan.
Mijn grootste blooper was dat tijdens de les de desinfectiespray nog in beeld stond.
Ik ben heel blij dat ik met de tuinlessen de leerlingen echt weer “fysiek” kan zien. Ook komen er leerlingen die we een tijdje niet gezien hebben omdat ze geen online lessen volgden en het voelt als warme reünie. Wat ik vooral heerlijk vind aan de tuinlessen, is het in de natuur zijn. De wind langs je huid, de geluiden (afgezien de bouwvakgeluiden) en de heerlijke geur van de buitenlucht. Je hoeft alleen maar te zitten met je ogen dicht en je ervaart direct de eenheid met alles om je heen. Heel fijn. Nu maar hopen op een heerlijke mooie zomer!
Mirjam

Het online lesgeven was aan het begin vooral heel intens. Het contact met de leerlingen is anders, er gaan allerlei gedachten door mij heen van alles waar ik rekening mee moeten houden: is er voldoende licht, ben ik duidelijk in beeld, kan iedereen de oefening goed zien als ik die voordoe, kan iedereen mij goed verstaan, heb ik wel op ‘record’ geklikt, is er niet te veel omgevingsgeluid dat stoort?
De deelnemers heb ik toch liever voor me zitten, veel rustiger en het contact is directer. Dan hoef ik niet zo mijn best te doen, dan gaat het vanzelf.
Ik was blij om bij de tuinlessen iedereen weer te zien en alle techniek los te kunnen laten en ‘gewoon’ les te kunnen geven. De grote plus van de tuin is de frisse lucht en de geluiden van de vogels, de wind door de bomen.
Hoop dat iedereen nog een tuinles kan ervaren deze zomer!
Lisette

Voor mij waren de eerste weken het online lesgeven heel vreemd en onwennig.
Ik ervaar het online lesgeven nog steeds als een uitdaging, ik ben inmiddels wat minder gespannen maar ik mis de interactie met de leerlingen.
Mijn grootste uitdaging?  Tsja, de techniek is voor mij de grootste uitdaging … gelukkig is er hulp nabij en ik ben erg dankbaar!
Bij aanvang van de lessen ben ik wel nerveus, maar eenmaal begonnen vooral gefocust, geconcentreerd en afgestemd.
Ik voelde mij niet direct als een vis in het water, meer als een vis op het droge.
Het leukste aan het online lesgeven vind ik het contact met de leerlingen voor en na de les en de positieve reacties.
Pascale

Toen ik hoorde dat we online lessen gingen geven, maakte mijn regisseurshart een sprongetje. Ik had eerder al een studiolamp gekocht, maar had deze nog nooit ‘voor het echie’ gebruikt.
Ik vond het heel leuk om me bezig te houden met een mooie setting, goede belichting etc.  om een zo’n goed mogelijke kwaliteit video te creëren.
Dat was nog niet zo gemakkelijk…
Door het streamen bleek de beeldkwaliteit niet zo goed te zijn en het was soms echt moeilijk te achterhalen waardoor beeld en/of geluid niet optimaal waren en hoe we dit konden verbeteren. Ik heb er wel veel van geleerd!
Eerder had ik al video’s opgenomen met yoga oefeningen en meditaties voor de Facebook-pagina van Integrale Zwangerschapsyoga, dus ik was al bekend met het voor de camera staan.
Doordat ik ook regisseer wist ik goed waar ik rekening mee moest houden tijdens het opnemen, maar dat zorgde er soms ook voor dat ik met 2 petten op aan het lesgeven was; als yogadocent en als regisseur.
Dat maakte het soms lastiger om puur yogadocent te zijn en de diepte in te gaan.
Online lesgeven is een heel fijn alternatief om in contact te blijven met je leerlingen.
Wat heel bijzonder is; ik geef zwangerschaps-yoga en ik had bijna iedere week wel nieuwe leerlingen. In het begin heb je nog leerlingen die voor Corona ook bij je op les kwamen, maar op een gegeven moment zijn de meesten bevallen en krijg je nieuwe zwangeren die je alleen online kent. Ondanks dat we nieuw zijn voor elkaar en we allemaal vanuit een andere setting deelnemen aan de les, voelt het toch alsof we samen zijn.
Je leert elkaar kennen en er ontstaat een groepsgevoel, waarbij ieder haar verhaal kwijt kan. Doordat fysieke afstand nu geen rol meer speelt, komen leerlingen uit verschillende plaatsen. Zo had ik een zwangere dame die iedere week trouw meedeed vanuit Amsterdam! Wat ook bijzonder is aan online lesgeven, je krijgt een kijkje in de wereld van je leerling. Zo kwam regelmatig het dochtertje van deze dame ook even bij mama kijken hoe het was en ons begroeten!
Desalniettemin is het heel anders dan gewoon samenzijn met elkaar.
Je praat voor een camera met allemaal lichten op je gericht en het is veel intensiever dan gewoon lesgeven.
Omdat ik veel betrokken ben geweest bij het verbeteren van de kwaliteit en bij ‘troubleshooting’ (dat helaas best vaak voorkwam), merkte ik wel dat de vreugde van het ‘gewone’ lesgeven soms wat minder werd.
Soms had ik een mooie les gegeven en dan bleek dat die helemaal niet was opgenomen! Toen ik hoorde dat we yogalessen in de tuin met leerlingen zouden gaan geven, zei ik dan ook direct ja! Hoewel ik normaal niet zo’n buitenyoga typje ben, vond ik het een verademing om even niet voor de camera te staan en me met techniek bezig te hoeven houden, maar gewoon alleen maar met yoga en de leerlingen.
Het is me heel goed bevallen; het is heerlijk om in onze mooie tuin (die nu volop bloeit) les te geven terwijl je het gekwetter van de vogels hoort…
Ook de leerlingen vinden het heel fijn om op deze manier les te krijgen!
Al met al vind ik het een hele rijke ervaring en zou ik naast het geven van gewone lessen ook zeker door willen gaan met het geven van online lessen!
Prachtig om op deze manier ‘met heel de wereld’ in verbinding te kunnen komen!
Jacqueline

 

 

 

Voor de mensen die een opleiding volgen bij IYN is Ingrid Schuurhof een bekende in de keuken. (Bijna) altijd blij en met een tomeloos enthousiasme houdt ze ervan anderen te verwennen met eigen gebakken cakes en lunchgerechten. En zo ontstond in de loop van de tijd een boek met eenvoudige soepen, salades, bijgerechten en andere lekkernij.

 

Hoe ben je op het idee gekomen om dit boek te gaan schrijven?

De  leerlingen, docenten en andere bezoekers van het centrum vragen ons vaak naar de recepten die we gebruiken voor de heerlijke lunches tijdens opleidingen en workshops.  Daarom ben ik de recepten gaan uitwerken op A4 met leuke plaatjes erbij. Het recept van de soep of salade van die dag hangen we tegenwoordig op de keukendeur. Leerlingen maken daar fotootjes van en zeggen vaak tegen ons: “Hier zou een kookboek van moeten komen!” Zo is het idee om een boek te maken ontstaan.
Het in elkaar knutselen is anderhalf jaar geleden begonnen. Elke keer een gerechtje uitwerken, mooie foto’s of plaatjes erbij zoeken. Toen alles klaar was heb ik het laten zien aan mijn dochter Maaike en Anette, een docent met wie ik regelmatig naar huis fiets. Zij hebben er vanuit een ander “oogpunt” naar gekeken en hun hulp aangeboden om er een echt boek van te maken. De recepten gingen over en weer, lezen, verbeteren, nog mooiere foto’s erbij , en pas als we er alle drie een duim omhoog voor gaven kon er aan het volgende recept gewerkt worden. Eén ding wilde ik mij absoluut eigen houden en dat is de manier van het schrijven.
Je leest dit boek alsof ik het jou vertel. Maar oh wat viel er steeds een hoop te verbeteren. Ik bereikte een punt waarop ik dacht: ik heb hier dus even helemaal geen zin meer in. Maar toen kwam toch de kracht om het weer op te pakken en verder te gaan om er iets heel moois van te maken. Het voorwoord heb ik zeker wel 20 keer opnieuw geschreven…

Wat was je kookervaring toen je hier in de keuken aan het werk ging?

Ik kon lekker koken. Ik kom uit de hotelleriewereld, daar mocht ik vaak een handje helpen in de keuken. Ik had altijd veel vragen aan de koks, was nieuwsgierig. De keuken, koken, producten, het heeft me eigenlijk altijd al geboeid.  Dat zit niet in de familie, dus komen ze graag bij Ing eten. Wanneer we tuinfeesten geven vind ik het altijd heerlijk hier iets moois van te maken, bijvoorbeeld een mooi buffet.  En ja, de zelf gebakken taarten voor bij de koffie/thee konden natuurlijk niet ontbreken. De voorbereiding gaf mij nog het grootste plezier.

Ben je anders gaan koken sinds je in de keuken van het yogacentrum staat?

Voor ik in de keuken van het yogacentrum ging werken was ik al geïnteresseerd in producten en nieuwe recepten. Zo ging ik hier ook aan de slag. Ik kwam elke keer met nieuwe recepten van soepen die ik graag wilde maken. Shahzadi, die op dat moment de keuken runde, maakte de recepten die er in de loop van de jaren waren verzameld. En het heeft veel van haar geduld gevraagd om met mijn enthousiasme voor nieuwe recepten om te gaan. Shahzadi heeft me toen één voor één geleerd de recepten te maken die er al jaren voor zorgen dat deze keuken zo succesvol is bij de leerlingen van het yogacentrum. Pas toen ontdekte ik, je kunt wel elke keer iets anders willen, maar zo wordt hier niet gekookt.
Je houding, het bewust bezig zijn met het bereiden van het voedsel, daar schuilt de kracht in van een lekkere maaltijd. De belangrijkste ingrediënten koop je niet in de supermarkt, maar komen uit jezelf: stilte + liefde + aandacht + tijd + plezier.
Hier op het yogacentrum heb ik leren koken vanuit mijn hart.

Waarom wil je dat mensen jouw boek gaan kopen en gebruiken?

Mijn bedoeling is zeker niet om er rijk van te worden. Rijk ben ik er al van geworden, door dit boek te maken. En ja, ik heb er wel twee achterliggende gedachtes bij.
De eerste is dat ik hoop dat veel mensen dit boek gaan kopen en dat zij net zoveel plezier krijgen in  het maken van deze eenvoudige gerechten als ik. Ik hoor vaak dat mensen die echt niet van koken houden, toch aan de slag gaan met recepten van de yoga, er succes mee hebben bij de gezinsleden en zelfs bij hun visite. En dat is wat ik zo graag wil, dat we het plezier om te koken kunnen doorgeven, zoals dat we hier ook met de Integrale Yoga doen. Vandaar ook de titel: ‘Yoga in de keuken
De tweede reden waarom ik hoop dat mensen het boek gaan kopen is dat er van elk verkocht boek een deel van de opbrengst naar het yogacentrum gaat.

Yoga in de keuken, heb jij die titel zelf bedacht?

(Lacht) Oh dat was ook zo’n dingetje. Ik had een lange lijst gemaakt met titels om uit te kiezen. Toen kwam Maaike bij mij en ik zei tegen haar: “Ik weet het niet. Het is het allemaal niet, ik kom er niet uit”.  Toen zei Maaike: “Het is toch niet zo moeilijk, noem het gewoon Yoga in de keuken.” Ik was verbluft…
Daarna hebben we heel wat heen en weer geschreven en gespard met z’n drieën over de subtitel en kwam Anette  uit op: ‘eenvoudig de weg naar een heerlijke lunch’.

Hoe kunnen mensen dit boek aanschaffen?

Er is nu in een bepaalde oplage gedrukt voor de mensen die mij aan het hart liggen en een aandeel hebben gehad in de totstandkoming van dit boek.
Mensen kunnen dit boek bestellen via een intekenlijst. Zodra er voldoende geïnteresseerden zijn om een grotere oplage te bestellen ontvangt iedereen een betaallink en plaatsen wij de bestelling.
Aanmelden kan nu al op de volgende pagina: https://integraleyoganederland.nl/yoga-in-de-keuken/
En zoals gezegd gaat een deel van de opbrengst naar het yogacentrum en dat komt zeker in deze Coronatijd heel goed van pas. Dus ik hoop dat veel mensen het gaan kopen, niet alleen voor zichzelf, maar ook om anderen cadeau te doen. Het voegt iets moois toe in iedere keuken.

 

Met een zwangerschapstraan over mijn wangen ben ik begin januari met verlof gegaan en heb ik de lessen over laten nemen door drie fantastische yogadocenten. Wat een gek gevoel om iedereen zo te gaan missen al die maanden, want je bent zo verbonden met elkaar. En toen wist ik nog niet dat we elkaar veel langer zouden moeten missen dan mijn zwangerschapsverlof.

Bewust de laatste weken van mijn zwangerschap meemaken was echt een cadeautje.  En wat een geschenk hebben wij op 6 februari mogen ontvangen: onze lieve Bodhi.
Die eerste paar weken konden we rustig opstarten en vooral veel met elkaar knuffelen. Totdat de wereld werd getroffen door de pandemie. Zeker toen Nederland er mee te maken kreeg, voelde ik mij aan alle kanten ‘aangevallen’. Waar was de rust? Ik voelde een hele intense energie in het hartcentrum, een enorme druk, die ik bijna niet kon verdragen met mijn nog half zwangere lijf.
Toen de yogastudio dicht moest, keerde ik naar binnen. Ik had een maand na de bevalling nog niet genoeg kracht en energie om goed op de situatie in te spelen. Ik voelde me verloren op het moment dat ik zo graag had willen genieten van alles. Er zat dus niets anders op dan me te berusten in de situatie en dan helpt het mij om te gaan schrijven. De tekst onderaan schreef ik om mijzelf moed in te spreken.
Het appje van Lopamudra kwam als geroepen: “Kunnen wij iets voor je betekenen Sandra?”
“Euhhh JAAA!!!”
Ze bood mij een plekje aan op vrijdagmiddag om online en live les te geven aan alle leden van Zensa Yoga. En na twee weken stond ik voor de camera yogales te geven aan mijn leden. Zeker 45 mensen tuneden in op die vrijdagmiddag. Ik werd overladen met blijdschap en na de les stroomden er tranen van blijdschap over mijn wangen. Jeetje, wat had ik dat gemist, zeg. Het was zo leuk om iedereen weer te zien, ook al was het op een beeldscherm.

Ik ben dankbaar dat ik zo’n sterk centrum achter me heb staan en voel me enorm gesteund. Ook voor  alle donaties die we hebben mogen ontvangen om door te gaan met wat we vanaf 1 juli weer gaan doen: Yogales geven in de yogastudio. Nogmaals iedereen bedankt voor jullie giften, wat mooi om zo gesteund te worden!

Ik had de afgelopen tijd het gevoel alsof ik in twee werelden leefde. De eerste wereld van mijn spetter van een zoon, geluk overstroomde mij, gevoel van liefde en geluk, gevoel van bescherming voor hem tegen de gekke wereld waarin hij geboren is. De andere wereld waarin mijn yogastudio de deuren moest sluiten. Het bijzondere is dat ik me totaal geen zorgen heb gemaakt. Stap voor stap doe je wat gedaan moet worden en zo ga je elke keer een stukje vooruit. Totdat het moment komt, dat de deuren weer open mogen en de eerste lessen gegeven mogen worden. Wat zal dat fijn zijn zeg… en dat is nog zachtjes uitgedrukt.

Voelbaar zijn de energiestromingen
om me heen en door me heen.

Is het nou wat IK voel of is het iets van buitenaf?
Voel ik me zo omdat iedereen zich zo voelt?

Steken we elkaar soms aan in de vorm van energie?
Die enorme energieDRUK voelbaar in het hartcentrum.

Ik maak me misschien druk om iets wat wel of niet
komen gaat, maar ik weet het niet.

Ik weet in principe niets.
Het enige wat is, is het NU.

Is dat de uitdaging waar we met elkaar voor staan?
Het leren om steeds meer in het HEDEN te leven?
Een transformatie van het hele menszijn?

Maar hoe ga ik dan NU met deze bizarre situatie om,
hoe hou ik me staande in het midden van deze chaos?

Het midden van MEZELF opzoeken,
iets wat erg moeilijk is in deze tijd, maar juist NU erg belangrijk.

Yoga is de weg tot zelfrealisatie en dat gebeurt niet
zonder slag of stoot,
het vergt discipline, geen achterover leunen.

Dus ik zit stil, doe yoga, mediteer om mijn KERN op
te zoeken, de BRON, de ZIEL, hoe je het ook noemen wilt. 

Ik ga de stilte in en verhoog mijn frequentie,
trek goeie dingen aan en laat de rest buiten me.

Ik ervaar mezelf zoals ik mezelf nog nooit heb ervaren.
Varend in een oceaan van liefde en licht.

Eén met de bron, waar alle liefde zich bevindt,
de plek waar je nooit alleen en eenzaam bent.

Waar je veilig bent, omarmd door het Goddelijke.
Totale afstemming en één met al wat is.

Sandra Koornneef, Zensa Yoga, De Lier
www.zensayoga.nl