Het was begin 2020…
De mensen hadden een lange donkere winter achter de rug,
Februari was een hele onrustige maand geweest met veel stormen en veel regen
De natuur was onrustig, alsof ze de mensen iets wilde vertellen, alsof ze de mensen ergens voor wilde waarschuwen…En toen werd het Maart…

Het was Maart 2020…
De straten waren leeg, de meeste winkels waren gesloten, de meeste auto’s stonden langs de kant van de weg, de mensen kwamen bijna niet meer buiten en dat over de hele wereld, landen gingen op slot, de mensen konden niet geloven dat dit gebeurde, het was zo surrealistisch…Iedereen wist wat er aan de hand was

Maar de lente wist het niet
En de bloemen bleven bloeien
En de zon scheen…De eerste mooie lentedag sinds lange tijd brak aan
En de zwaluwen kwamen terug
En de lucht werd roze en blauw
Het werd later donker en ‘s ochtends kwam het licht vroeg door de ramen

Het was Maart 2020…
De jongeren studeerden online, vanuit huis
Kinderen speelden onvermijdelijk vooral in huis
Pubers verveelden zich, ouders wisten niet wat te doen
Mensen kwamen alleen even buiten om boodschappen te doen of om de hond uit te laten
Bijna alles was gesloten …Zelfs de kantoren, hotels, restaurants en bars
Het leger begon uitgangen en grenzen te bewaken
Mensen moesten vanuit huis gaan werken
Ondernemers kwamen in de problemen
De meeste kinderen konden niet meer naar school
Er was ineens niet genoeg ruimte voor iedereen in ziekenhuizen, operaties en onderzoeken werden uitgesteld…Iedereen wist het

Maar de lente wist het niet en het ontsproot
Ze draaide onverstoorbaar  haar jaarlijkse programma af
Ze schonk ons haar mooiste bloemen en haar heerlijkste geuren
Het was Maart 2020

Iedereen zat thuis in quarantaine om gezondheidsredenen of preventief
Sommige mensen mochten niet meer naar hun werk, anderen móesten
Elkaar omhelzen, kussen of een hand geven was ineens een bedreiging
Iedereen moest flinke afstand tot elkaar bewaren, dat was afschuwelijk
In de supermarkt waren allerlei schappen leeg
Allerlei leuke dingen gingen niet meer door, daar werd een streep door gezet en niemand wist wanneer dat weer kon
Mensen werden beperkt in hun vrijheid terwijl er vrede was
Over de hele wereld werden veel mensen ziek en het was besmettelijk…
Er was isolatie, ziekte en paniek….Toen werd de angst pas echt!!

En de dagen zagen er allemaal hetzelfde uit…
En de weken duurden ineens veel langer…
En iedereen hoopte dat er niet nóg meer strenge maatregelen zouden volgen…
De mensen zaten vast in een film en hoopten dagelijks op dé held…
De wereld was vertraagd terwijl het geen vakantie was, niemand had dit verwacht…Iedereen wist wat er gebeurde

Maar de lente wist het niet en de rozen bleven bloeien
De Magnolia stond in de knop
De vogeltjes begonnen aan hun nestjes

En toen…
Het plezier van koken en samen eten werd herontdekt
Iedereen gaf elkaar tips over leuke dingen die je met je kinderen kon doen
Er was weer tijd om te schrijven en te lezen, mensen lieten hun fantasie de vrije loop en verveling ontsproot in creativiteit
Sommigen leerden een nieuwe taal
Sommigen ontdekten kunst
Sommigen ontdekten dat ze niet écht leefden en vonden de weg naar zichzelf terug
Anderen stopten met onwetend onderhandelen
Iedereen had van de één op de andere dag veel meer tijd voor het gezin
Eentje sloot het kantoor en opende een herberg met slechts vier mensen
Anderen verlieten hun vastgeroeste relatie om de liefde van hun leven te vinden
Anderen boden aan om voor kwetsbare mensen boodschappen te doen of te koken
Iedereen wist ineens wat een ‘vitaal beroep’ was, deze mensen werden helden, ze werden meer gewaardeerd dan ooit
Anderen gingen op afstand muziek met elkaar maken of zingen om op deze manier samen te zijn
Mensen kregen oog voor eenzaamheid en verzonnen dingen om er iets aan te doen
Mensen herstelden van hun stressvolle leven
Mensen die elkaar niet kenden begonnen spontaan een praatje met elkaar
Sommigen maakten vliegers van papier met hun telefoonnummer erop zodat eenzame mensen ze konden bellen
De overheid ging bedrijven en zelfstandigen helpen zodat ze niet failliet zouden gaan of mensen zouden moeten ontslaan
Gepensioneerde zorgpersoneel bood zichzelf aan om te helpen in de Zorg
Uit alle hoeken kwamen vrijwilligers, iedereen wilde iets doen
Om 20:00 uur s ‘avonds gingen mensen uit allerlei landen klappen voor alle artsen, verpleegkundigen en zorgpersoneel die keihard aan het werk waren om in de zorg alles draaiende te houden

Het was het jaar waarin men het belang erkende van gezondheid en verbinding, van saamhorigheid, van sociale contacten en misschien ook van zijn roeping, dit deed iets met het collectieve bewustzijn, dit deed iets met alle mensen…
En de economie ging bijna kopje onder, maar stopte niet, het vond zichzelf opnieuw uit
Het was het jaar waarin de wereld leek te stoppen, het jaar waarin we met elkaar in de geschiedenisboeken zouden komen…Dat wisten we allemaal

En de lente wist het niet,
En de bloemen bleven bloeien, en de bomen liepen uit
En het werd steeds warmer
En er waren veel meer vogels

En toen kwam de dag van bevrijding…
De mensen keken tv en de premier vertelde iedereen dat de noodsituatie voorbij was
En dat het virus had verloren!
Dat iedereen SAMEN had gewonnen!!!
En toen ging iedereen de straat op…
Met tranen in de ogen…
Zonder maskers  en handschoenen…
De buurman werd geknuffeld, alsof hij een broer was
En de wereld was mooier en liefdevoller geworden
En de mensen waren humaner geworden
En ze hadden weer waarden en normen
De harten van mensen waren weer open, en dat had positieve gevolgen
Doordat alles stil had gestaan kon de aarde weer ademen, ook zij was genezen van wat de mensen háár veel eerder hadden aangedaan

En toen kwam de zomer….
Omdat de lente het niet wist
En hij was er nog steeds
Ondanks alles
Ondanks het virus
Ondanks de angst
Ondanks de dood

Omdat de lente het niet wist,
leerde iedereen
de kracht van het leven…

Susan Blanco (De Taalrecycler)

“Geïnspireerd door mensen”

Op dit moment bevindt ons land zich in een grote onrust, bijna in een staat van paniek.
We merken allemaal dat onrust op deze collectieve schaal heel goed voelbaar is.
Je hoeft zelf niet ongerust te zijn om te ontdekken dat er een naar gevoel over je is gekomen.
In deze periode is het extra belangrijk te beseffen dat onze yoga oefeningen essentieel zijn voor onze innerlijke gezondheid en dat deze ook effect zullen hebben op onze uiterlijke gezondheid en op de mensen om ons heen.
Als je jezelf in een toestand van innerlijke stilte kunt brengen zul je merken dat alle uiterlijke onrust verdwenen is of in ieder geval afneemt.
Je zult ook merken dat jouw rust invloed heeft op de mensen om je heen.
Jouw toestand van stilte absorbeert en neutraliseert de onrustige gevoelens die als negatieve radiogolven door de ruimte bewegen, alles en iedereen aanraken en in een toestand van onrust brengen. Misschien kunnen we in deze tijd begrijpen dat angst en onrust ook besmettelijk zijn, maar dat we die besmetting niet hoeven te accepteren, niet hoeven binnen te laten. We mogen leren er niet op te reageren, eerst uiterlijk, dan steeds meer innerlijk.
Als yogacentrum roepen we onze leerlingen en docenten op om zo rustig mogelijk deze periode door te komen. Om alleen te spreken over zaken die mensen rustiger kunnen maken. Natuurlijk houden ook wij ons aan de collectieve voorschriften, we sluiten niet onze ogen, we sluiten alleen onze ogen om de stilte te zoeken.
Spreek niet over de onrust, wakker de angst niet aan.
Blijf kalm als iemand onrustig is.
Reageer zo min mogelijk op onrust veroorzakende gesprekken.
Is er echt iets aan de hand, handel dan kalm en doeltreffend.
Beoefen zelf de praktijk van de stilte, breng jezelf tot rust aan het begin en aan het eind van de dag, mogelijk ook vaker tussendoor.
Probeer iedere dag iets te doen wat jou rust geeft en in een rustige gemoedstoestand brengt, bv een wandeling maken, iets moois lezen, in de tuin werken, mooie muziek luisteren.
Beoefen de stilte en probeer haar zo lang mogelijk aan te houden door een innerlijke aandacht. Verlies je die aandacht of wordt de druk te groot, keer dan weer terug zodra je dat door hebt.
Yogi’s weten hoe machtig de kracht van stilte is.

Laten we deze met elkaar zoeken en beoefenen.
Je zult zelf gaan ervaren hoe groot de macht van de stilte is.

Een eenvoudige oefening

Ga rustig zitten in kleermakerszit of op een stoel, of ga ontspannen liggen.
Als het je helpt zet je op de achtergrond rustgevende muziek op.
Sluit je ogen.
Concentreer je op je ademhaling.
Voel de inademing, voel je uitademing.
Probeer met je volle aandacht bij de ademobservatie te blijven.
Als je wordt afgeleid door een gedachte, keer met je volle aandacht terug naar de adembeweging.
Word je afgeleid door een gevoel, maak je concentratie op de adembeweging sterker.
Verleg je aandacht nu naar de uitademing.
Adem uit en laat op de uitademing de spanning los.
Adem uit naar beneden, van uit de neus waar de adem door binnen kwam volg je met je aandacht de energiestroom naar de buik, naar de voeten, naar de aarde.
Adem uit in de beweging omlaag en laat los.
Je mag hierbij zuchten, je mag door de mond uitademen, je mag het gevoel van loslaten oproepen: hèhè, pfffff…..
De inademing komt vanzelf, de uitademing wordt met aandacht naar beneden gevolgd.
Adem uit en laat emoties los.
Adem uit en laat gedachten los.
Adem uit en laat los.

Nadat je dit heel bewust gedaan hebt laat je je concentratie los.
Je zit of ligt en observeert jezelf.
Voel ik minder spanning?

Is de onrust afgenomen?
Zijn er minder of misschien zelfs geen gedachten?

Blijf even heel rustig in je eigen aandacht.
Je kunt het bovenstaande herhalen of je doet het nog eens later op de dag.

 

 

 

Bij het woord geboorte denken we aan de geboorte van een kind. In de yoga wordt deze geboorte gezien als een ‘uiterlijke geboorte’, de ziel wordt geboren in een aards lichaam. De yogaweg is een ‘innerlijke geboorte’, de ziel herinnert zich haar oorsprong en dat voelt werkelijk als een nieuwe geboorte, men voelt zich ‘herboren’.

De Moeder zag de geboortedag van een mens als iets bijzonders. Zij spoorde mensen aan hun verjaardag door te brengen met het zoeken naar het doel van het leven. Ieder mens wordt verondersteld een speciale ontvankelijkheid te hebben op zijn geboortedag. Hij kan er zijn voordeel mee doen door de juiste besluiten te nemen en nieuwe vooruitgang op zijn pad.

In de drukte van het dagelijkse leven vergeten we vaak dat er zoiets bestaat als ‘het doel van je leven’. En toch werkelijk, ieder mens heeft een eigen doel om op aarde te zijn, draagt een eigen specifieke mogelijkheid in zich die tot wasdom kan komen in dit aardse leven.
Op het moment dat je erachter komt dat je elke keer tegen dezelfde problemen aan loopt, iedere keer struikelt over dezelfde hindernissen, herhaaldelijk in moeilijkheden komt door dezelfde fouten, dan wordt het pas echt interessant.
Dat zijn namelijk momenten van bewustwording. Bewustwording is vaak een pijnlijk proces waar veel moed voor nodig is. Maar als je jezelf onder ogen durft te komen, zonder mitsen en maren, dan komt er een gevoel van een enorme bevrijding over je heen. Je begrijpt dat dit alles ergens toe dient. Dat de moeilijkheden van het leven je gaan helpen naar de overwinning.

De Moeder zegt hierover: Er is zo’n groot verschil tussen een vaag gevoel hebben, een twijfelende indruk van iets, van een kracht, een beweging, een impuls, een aantrekking tot iets dat je drijft in het leven en een heldere visie hebben, een precieze waarneming, een volledig begrip van de betekenis van het leven.
Alleen dan gaat men de dingen zien zoals ze zijn, niet eerder.
Alleen dan kan men de draad volgen van zijn bestemming, duidelijk het doel zien en de manier om het te bereiken. Maar dat gebeurt alleen door opeenvolgend innerlijk ontwaken, als deuren die plotseling openen naar nieuwe vergezichten. Waarlijk, een nieuwe geboorte in een waarachtiger, dieper, meer blijvend bewustzijn.

Yoga begint bij bewustwording. Bewustwording is het startblok waar de yogareis begint. De reis van wie je was naar wie je zult zijn.
Hoe die reis verloopt is zeer uiteenlopend. Sommige mensen maken er een race van, ze hebben al veel levens geleefd en de finish al vaak dichtbij zien komen. Ze leven met een grote urgentie om daar te komen.
Anderen maken er een rustige wandeling van en genieten van het uitzicht.

Alle verhalen uit de mythologie zijn gebaseerd op de queeste van de mens, een zoektocht vol hindernissen, draken met zeven koppen, een moeras van drijfzand…op zoek naar de heilige graal, de ring der ringen enz. De hindernissen staan symbool voor de reeks van overwinningen die we moeten behalen om daar te komen waar we willen zijn. In het echte leven zijn ze een stuk minder spectaculair, de draak is een collega die je het bloed onder de nagels weet te halen, het drijfzand is een toestand van somberheid die je elke keer in een wurggreep houdt. En je komt erachter dat door te zien dat je collega een draak is, dit nog niet betekent dat je je niet meer kunt branden aan zijn vuurspuwen. Het kan frustrerend zijn te ervaren hoe vaak je je moet branden, voor je de overwinning hebt behaald; de moeilijkheid hebt overstegen.

Je zult gaan zien dat de overwinning van binnen is, altijd. Het is altijd iets wat je met jezelf doet. Je innerlijke houding verandert en dan verandert alles.
En na iedere overwinning, hoe klein ook, op jezelf, vind je jezelf terug op een hoger plan. En die ontwikkeling is zonder einde.

Op aarde geboren worden is één, maar innerlijk geboren worden is twee.
Deze innerlijke geboorte is trouwens voor altijd. Hoeveel levens er ook nog mogen volgen, na een moment van innerlijk ontwaken zul je jezelf altijd zo terugvinden, of beter gezegd, wat je innerlijk hebt verworven is voor altijd van jou. Er zullen meer momenten komen van innerlijk ontwaken, ze zullen zich verdiepen, verhogen en verbreden. In de oude geschriften schrijft men daarom: kijk waar je hart naar uitgaat, naar de dingen van de wereld of naar de schatten van de hemel.
We leven in een tijd waarin de schatten van de hemel naar de aarde kunnen worden gebracht. De mens is nooit eerder zo ‘psychisch’ geweest. De ziel van de mens is nog nooit eerder zo sterk naar voren gekomen en deze ontwikkeling is op grote schaal gaande.

Iedere innerlijke vooruitgang heeft effect op de mens, op zijn denken en voelen, op zijn lichaam; eerst in zichzelf en later ook op de mensen om hem heen en zelfs op de gebeurtenissen.
Verandering werkt van binnen naar buiten.
Misschien heb je besloten dat 2020 een ander jaar voor je wordt, een jaar van verandering, van een geboorte in een nieuw bewustzijn.
Weet dat dit bewustzijn al bestaat in je, je hebt alleen de deur er naartoe nog niet ontdekt.
Als je wilt veranderen naar een nieuw, een ander bewustzijn, denk dan niet aan wie je was, maar aan wie je wil zijn.
Het verleden heeft je gemaakt tot wie je bent, hoe wil je verder groeien?
Je kunt iedere dag nieuwe zaden planten, het is aan jou welke dat zijn.
Geef ze water, vertrouw erop dat ze zullen openbarsten en dat ze groeien.
Zet ze in het licht en weet dat wat je zaait je ook zult oogsten.
Heb geduld, niet iedere boom geeft direct vruchten.
Heb geduld, je hebt misschien al eens iets gevoeld van je tijdloze, innerlijk, geestelijk zelf. Leef steeds meer daarin, in innerlijke tijd, in tijdloosheid, terwijl je toch een uiterlijk leven leeft dat uit momenten en uren en dagen bestaat. Als je meer innerlijk gaat leven ga je het uiterlijke leven heel anders ervaren, steeds beter begrijpen, want het uiterlijk leven komt uit het innerlijk voort.
Als er geen innerlijk leven is, voltrekken de wetten van de natuur en het leven zich vanzelf, maar als er een innerlijk leven ontstaat begin je werkelijk te bestaan. En je zult ontdekken dat je altijd al hebt bestaan en voor eeuwig bent.

Lopamudra

 

Vandaag zeven jaar geleden stond de tijd even stil op dit yogacentrum.
Agastya, onze leraar, oprichter en mijn Geliefde verliet zijn aardse lichaam.
Sindsdien was november een beladen maand die maar liever niet op de kalender moest verschijnen.
Maar dit jaar is het niet het verdriet en het gemis dat overheerst. Er is ruimte voor dankbaarheid, voor vreugde, voor moed en kracht, voor vertrouwen in de toekomst.
Dankbaarheid om iemand gekend te hebben die mijn leven en dat van vele anderen in het teken van yoga, van geestelijke ontwikkeling en bewustwording heeft gebracht.
Vreugde om iedere dag daarin te mogen en kunnen leven.
Moed en kracht, om in het leven te staan en te leren moeilijkheden te overstijgen.
Vertrouwen in de toekomst, in de innerlijke leiding, de zekerheid dat dat wat moet komen zal komen.

Met het naderen van deze dag, zijn er geregeld momenten waarop ik even door zijn ogen kijk naar het centrum zoals het vandaag de dag is en me afvraag:
Hoe zou hij vinden dat….
…we de opleidingen naar een hoger niveau hebben gebracht met officiële examens.
Hij zou het hoofdschuddend hebben aangezien, maar oh, wat zou hij trots zijn op het nieuwe lesmateriaal en op het opleidingsteam dat onophoudelijk werkt aan het verbeteren van de opleidingen.
…dat we afgelopen zaterdag in de opleiding een mantrales hadden. Een grote kring met mensen die allemaal meezongen met de Gayatri mantra van Sri Aurobindo. De verbondenheid was groot en de uitwerking op lichaam en geest bijzonder.
En na afloop dacht ik, Agastya zou gezegd hebben: “Een mantrales, asjeblieft doe me een lol, zeg, je kunt net zo goed Coca Cola reciteren.”
Maar oh, wat zou hij trots zijn dat zeven jaar na dato nog steeds zoveel lieve mensen de weg naar het centrum weten te vinden.
En op het pand dat medewerkers en leerlingen zo mooi hebben opgeknapt.
En iedere keer als ik een nieuw Integrale Yoga Magazine in mijn handen heb denk ik: “Agastya zou het gewoonweg niet aangekund hebben, zo mooi als hij dit zou vinden.”

Agastya was een onconventionele leraar, een rebel kun je gerust zeggen.
Misschien zou hij het goed hebben kunnen vinden met die andere rebel: Sri Aurobindo.
“Weg met de gepaste eerbied voor het verleden”, zou Sri Aurobindo schrijven, en daar kon Agastya zich goed in vinden!
Niks geen gebaande wegen volgen. Experimenteren! Hij zou van het begin af aan experimenteren en heeft het heel zijn leven gedaan. Zijn omschrijving van meesterschap was: “als je valt , sta weer op en vervolg je weg zonder van slag te zijn.”

De afgelopen jaren waren soms zwaar. Dikwijls voelde ik me een goudzoeker op zoek naar miniscule stukjes goud in de aardse modder. En ik heb mezelf de kunst eigen moeten maken niet te verdrinken in de modder, maar het goud veilig te stellen!
En afgaande op de talloze zelfoverstijgende ervaringen van de vele mensen die ons centrum bezoeken, durf ik te geloven dat dat gelukt is.
Hiervoor wil ik mijn team heel erg bedanken: de medewerkers van het eerste uur die mij gesteund hebben bij het voortzetten van het werk en zij die de afgelopen zeven jaar op mijn pad zijn verschenen en hun harten hebben opengesteld voor mij, voor de Integrale Yoga en hun diensten hebben aangeboden aan het centrum. Maar ook de leerlingen die hun vertrouwen in ons stellen en regelmatig ons centrum aandoen om lessen bij te wonen. Zonder al deze mensen had het centrum niet kunnen blijven voortbestaan.

Voor alle betrokkenen wil ik graag afsluiten met woorden van Agastya zelf. Af en toe schreef hij een klein stukje dat destijds werd gepubliceerd op onze website als column.

In liefdevolle herinnering aan Agastya, mijn Geliefde,
Lopamudra

 

“Wonderlijk is het dat de enige plek van waaruit je werkelijk zou moeten leven niet ergens anders is, maar hier in ons eigen hart. Altijd aanwezig, rustig en wachtend met een glimlach.
Het is de grootste ontdekking van mijn leven, die vlam van binnen met een warmte en een concrete kracht die neerdalend mij overrompelde en me bracht naar een land hier op aarde, zo mooi.
Het is een land zonder naam met rustige stranden en doordrongen met de grootheid van het Absolute. Daar zijn geen wegen die je moet volgen, je hoeft er alleen maar te zijn.
Een wonderlijk leven waarvan ik weet dat ik voor nooit iets anders had willen leven, dat leven in de eeuwigheid”.

From Agastya with Love

Van 22 t/m 25 augustus verbleef onze docente Carolina  Leeuw-Wagner in Trier voor een korte bijscholing. Na haar avontuur van de Nadi- Spierherstel Therapieopleiding (NMT) vorige zomer waarvan zij uitgebreid verslag deed in IYM, had ze ook deze zomer de behoefte om zich te laten bijscholen in de Ayur yogatherapie scholing van Remo Rittiner.

Omdat Remo op dit moment overal werkzaam is, behalve dichtbij, kom ik terecht op de site van zijn collega-assistent Christoph Kraft, die een yogastudio in Trier heeft. Daar zie ik een viertal workshops staan die me interesseren en ik besluit me voor twee ervan op te geven. Geld heb ik op dat moment niet, maar ach, what’s new. Eigenschap van Vata? Wat maakt het uit. Agastya zei altijd: Geld moet rollen. Als je het niet uitgeeft, komt het ook niet naar je toe.
En ja hoor, de week dat ik me opgeef, krijg ik wat gemaakte organisatie-uren uitbetaald van mijn muziekensemble én krijg er een privéleerling bij; een musicus die dertig lessen bij mij mag gaan nemen van haar baas, waarvan er tien vooruitbetaald worden.

Dus ik stap in mijn aubergine Panda en kom na een lange autorit aan op mijn bestemming. Een appartement van Airbnb, waarvan de enorm krappe parkeergarage me wat benauwd maakt om doorheen te manoeuvreren, maar de Russische eigenaar leidt mij met rustige stem naar een parkeerplek waar mijn panda de komende dagen kan blijven staan. Ook de entree van de galerij geeft me een unheimisch gevoel, maar Igor laat me de binnenkant van een net en schoon appartement zien, dat op loopafstand van het gezellige oude centrum van Trier is.

Ik parkeer mijn spullen en vertrek direct naar de Yogastudio, waar Christoph mij opwacht voor een privéles. Het is even zoeken naar de ingang, maar dan vind ik deze op een bedrijventerrein, tussen een grote winkel voor de ‘doe het zelf’ man/vrouw en de Mac Donalds. Ook hier blijkt de binnenkant vele malen mooier dan de buitenkant deed vermoeden.

Ik ken Christoph zoals gezegd van de NMT opleiding, waar hij Remo intensief assisteerde, dus het voelt vertrouwd wanneer hij na wat uitwisseling van informatie voorstelt om mij eerst een NMT behandeling te geven.
De volgende dagen ondervind ik de enorme helende kracht die is uitgegaan van deze drukpunten behandeling. Het resultaat op mijn lichaam en geest is boven verwachting, wat mij een extra motivatie boost geeft om de NMT opleiding weer te gaan geven bij IYN in september.

De volgende dag heb ik wat tijd om de stad te verkennen. Ik ben gek op boottochtjes, dus ik laat me voor de lunch eerst nog even lekker langs de Moesel varen.
Na de lunch gaat het dan echt van start en de komende dagen dompel ik me onder in de complexiteit van de oorzaken van ziektes. De workshop wordt gegeven door Prof. Dr. Martin Mittwede, natuurgeneeskundige voor psychotherapie.

Vele dingen die ik op een andere wijze en in een ander deel van mijn wezen bij de Integrale Yoga in de lessen van Lopamudra en Agastya heb mogen ontvangen, worden een feest der herkenning in het mentale. Ik prijs mezelf dan ook gelukkig dat ik erachter kom hoeveel ik in de afgelopen jaren heb meegekregen van deze twee bijzondere mensen, waardoor ik deze workshop, ondanks dat het geheel in het Duits is, goed kan volgen.

Naast een hoeveelheid aan informatie, krijgen we ook meditatieve oefeningen. Deze zijn eenvoudig en daardoor zeer doeltreffend. Ze geven inzicht of herinneren mij op z’n minst weer aan bepaalde thema’s in mijn leven.

Er wordt gesproken over hoopgevende dingen, namelijk dat zowel in de spirituele kringen als in de westerse psychoanalyse er steeds meer het belang wordt gezien van een holistische aanpak bij ziekten. Dat ziekte/pijn een combinatie is van vele factoren en dat de behandelwijze dus per persoon zeer verschillend en persoonlijk is. Ik kan dit uit ervaring alleen maar beamen.
Er wordt gesproken over het Zelf, God, filosofie, het belang van kunst, het onderhouden van liefdevolle relaties, beweging, voeding, de dosha’s, de guna’s, samskara en ga zo maar door. Kortom teveel om op te noemen.
Hij geeft met klem het advies om mensen met ziekten altijd door te verwijzen naar een arts, iets wat ik ook bij IYN vaak heb horen zeggen: Wij zijn geen therapeuten/helers. Wat uiteraard niet wil zeggen dat yogalessen niet helend kunnen zijn.

Ondanks de zeer lange dagen, ben ik zeer helder en wakker. Later realiseer ik me dat ik meestroom op de vibraties van het aanwezige collectieve mentale bewustzijn.

Als rode draad hoor ik een pleidooi om dogma’s over boord te gooien, om vooral te leven en ieder deel van ons wezen onder de loep te nemen en te ontwikkelen.
Dat klinkt als muziek in mijn oren en sluit mijns inziens mooi aan bij de Integrale Yogaweg.

Carolina

 

 

Onlangs wandelde ik van Porto naar Santiago de Compostela. Dit wordt ook wel de Portugese Camino genoemd.
Omdat het een bedevaartstocht is, werd ik uitgedaagd om de wandeling in het teken te stellen van iets meer dan ‘lekker eten en drinken’. Ik koos ervoor om de weg op te dragen aan hara en in die geest de route af te leggen.
Per dag schreef ik de gedachten die ik hieraan wijdde op.
Een verslag van Sander Meerdink, Integrale Yogi in Rotterdam

Dag 0 – Aankomst in Portugal

Ze zeggen dat de wandeling naar Santiago de Compostela naast een voettocht ook een zoektocht is naar je ware zelf. Het valt niet mee op zoek te gaan naar iets dat je niet eerder hebt gezien. Boeddhisten zijn er een leven lang mee bezig. Het merendeel blijft onverlicht.  Ik ben benieuwd wat de route mij zal brengen. Niet het eindpunt maar de reis is mijn bestemming, zover ben ik al. Misschien blijft mijn notitieboekje verder blanco. Op clichés zit tenslotte niemand te wachten.

 

Dag 1 – Porto – Arcos (± 29 km) Verveloze deuren sluiten ook. Een straat met keien maakt meer kabaal dan een van asfalt. Een koffie is 65 cent en de geur van bloemen langs de weg is gratis.  Zomaar gedachten. Het worden er steeds minder. Ik adem naar hara terwijl ik wandel. Ik moet continu geeuwen en vraag me af hoe dat komt. Het voelt goed, dus het houdt me niet op een negatieve manier bezig.  Het lijkt alsof ik bezig ben om mijn denkvermogen kwijt te raken. Dat lijkt me niet handig, maar door loslaten van gedachten komt er ruimte voor ander soort kennis. Een weten zonder denken.

 

Dag 2 – Arcos – Barcelos (± 23 km) Wie weinig weet, kan veel leren. De mogelijkheden zijn oneindig. Laat denken het vertrouwen hierin niet schaden. In de luwte van de ratio staat de deur altijd open, tenminste op een kier. Gedachten kunnen een deur sluiten, dogma’s doen haar op slot. Ik heb vandaag minder gegeeuwd dan gisteren. Toch kwam het telkens op momenten van loslaten of aanvaarding. Zonder me er bewust op te focussen – ik wil geen doctrine of zelfvervullende voorspelling creëren – voelt het wel als bevestiging van bovenstaande theorie.

 

Dag 3 – Barcelos – Vitorino dos Piães (± 23 km) We lopen samen en toch alleen. De weg is dezelfde, het uitzicht gelijk. Soms praten we, vaak zijn we stil. Dan zijn we in gesprek met onszelf. Gedachten en gevoelens buitelen over elkaar heen in gevecht om aandacht. Elk krijgt wat hij verdient.  Adem in, adem uit. Links, rechts, links …  Hoewel de reis het doel is, mogen we gerust stilstaan. Onderweg zijn doet wat met ons, dat mag soms best even binnenkomen. Ik geeuw minder vaak. Het voelt nog steeds als bevestiging van loslaten. Bijvoorbeeld, ik hoorde net een vogel. Ik keek maar zag hem niet. Ik dacht: als ik wil en goed kijk, dan zie ik hem. Maar ik zag hem niet. Weer klonk de vogel. Ik dacht: als ik hem moet zien, dan zie ik hem. Ik geeuwde en heb de vogel niet gezien.

 

Dag 4 – Vitorino dos Piães – Ponte de Lima (± 15 km)

Als je niet weet of je het goed doet, kan je het dan fout doen? De weg is je vriend, maar ook vriendschap moet je onderhouden. Daarom loop ik met aandacht. Niet lang na deze gedachte heb ik een hara-ervaring, compleet met tunnelvisie, vierde dimensie en lopen als een machine. Maar het fijnste was de rust in mijn hoofd. Zelfs het besef dat ik in hara liep kon dat niet verstoren.

 

Dag 5 – Ponte de Lima – Pecene (± 26 km)

Je kunt zo opzien tegen regen, dat je vergeet dat je voor hetzelfde geld loopt te zweten in een regenpak. Het is als de keerzijde van de medaille, als kop en munt. Nat of droog, het is weer.  Vandaag loop ik regelmatig in hara. Het is alsof mijn benen vanzelf gaan. Ik vraag me niet langer af of ik het goed doe. Ik doe gewoon. Het voelt vandaag ook niet als een ervaring. Het is gewoon.

 

Dag 6 – Pecene – Valença (± 15 km)

Soms is het alsof de tijd stopt, terwijl het wandelen doorgaat. Pas wanneer ik op mijn horloge kijk, zie ik dat er tijd verstreken is. Vaak is dat meer dan verwacht. Waar was ik al die tijd? Ik was onderweg. Wat was ik aan het denken? Vaak weet ik dat niet meer.  Mijn geest is als een vijver, impressies zijn als steentjes die het oppervlak doen rimpelen. Ik laat het gebeuren om te voorkomen dat de golfjes over de oever klotsen. Zo kan er soms veel tijd verstrijken zonder dat ik er erg in heb.

 

Dag 7 – Valença – O Porriño (± 19 km)

Vandaag voel ik me als een visser aan de oever van mijn eigen vijver. Gedachten zijn er wel, maar op de achtergrond. De vissen bijten niet. Misschien is dat juist de vangst van de dag.

 

Dag 8 – O Porriño – Arcade (± 25 km)

De bestemming komt niet dichterbij door harder te lopen. Tijd en plaats vallen dan alleen op een ander moment samen. Of het daarvan beter wordt? Slechter ook niet, het is geen kritiek. Ik wil aandachtig wandelen. Tijd is ondergeschikt aan afstand. Ik kan dit zowel letterlijk als figuurlijk nemen. Ik ben enthousiast geworden door de spirituele groei van de afgelopen dagen, maar ik hoef me niet te haasten om verder te ontwikkelen. Dat er weinig meer gedachten in mijn hoofd opkomen dan deze woorden is eigenlijk best fijn. De vijver is vandaag glad als een spiegel.

 

Dag 9 – Arcade – Pontevedra (± 15 km)

Het wereldse einde van de reis nadert nu snel. Het voelt feestelijk en ik wandel zorgeloos. Wat aanvankelijk heel bijzonder leek, voelt nu heel gewoon. Toch kost het weer moeite om te concentreren op mijn ademhaling of om naar hara te gaan. Alsof het alleen bereikbaar is wanneer ik het echt nodig heb. Ik mag nog veel leren.

 

Dag 10 – Pontevedra – Caldas de Reis (± 25 km)

De zorgeloosheid is weg. Geïrriteerd scheenbeenvlies vraagt om aandacht. Nog drie dagen te gaan. Ik twijfel of ik het ga halen. Ergens voelt dat wel fijn. Een noodzaak om naar hara te gaan, maar ook om op mezelf, de kracht in mijzelf en de kracht in het algemeen te vertrouwen.  Aandacht en buikademhaling zijn goed, maar wat ook werkt is een halve liter natuurwijn en een wijnboertje om verliefd op te worden. Hoofd in de lucht, voeten op de grond.

 

Dag 11 – Caldas de Reis – Padrón (± 20 km)

In het stof op de grond zie ik de voetafdrukken van mijn voorgangers. Na mij komen mensen die mijn afdrukken zien. We vormen een oneindige ketting van pelgrims. We lopen samen en toch alleen. Ik voel me vandaag niet de sterkste schakel, maar het gevoel van verbondenheid geeft me kracht om door te gaan.

 

Dag 12 – Padrón – Santiago de Compostela (± 27 km)

Ik arriveer alsof ik nooit vertrokken ben. Mijn reis eindigt hier niet. Er begint ook geen nieuwe. Sinds ik adem ben ik onderweg. Wat ik geleerd heb, is dat ik altijd een plaats heb om thuis te zijn. Voor die plaats hoef ik niet op reis. Die plaats is, zoals ik ben, zolang ik ben.

 

 

 

 

De term ONTWAKEN wordt vaak gebruikt in yogische geschriften. In 2014 verscheen de film AWAKE over het leven van Paramahansa Yoganada, een yogi uit de vorige eeuw die een groot deel van zijn leven in Amerika doorbracht om het materialistische Westen bewust te maken van de innerlijke realiteit.
Maar wat wordt er bedoeld met ONTWAKEN?

De oude yogi’s vertelden het ons: je slaapt!
Denk je dat je wakker bent?

Bijna ieder mens kent wel het gevoel dat hij of zij zich afvraagt, heb ik dit of dat nou gedroomd of is het werkelijk gebeurd?
Dit eenvoudige feit geeft al aan hoe we in verschillende staten van bewustzijn tegelijk kunnen verkeren.
Veel gevoelige mensen hebben er last van dat de stemming van een nare droom de hele dag bij hen kan blijven, net als de sfeer van een moeilijk gesprek.
Maar ook de ontspanning van een mooie vakantie, de liefde van een vriend of vriendin die ons bezoekt, een warme welkom, mooie muziek kan ons in een sfeer brengen die langer bij ons blijft.
Als yogaleerlingen een mooie meditatie hebben gehad hoor je hen vaak zeggen: “het is nog zoveel dagen bij me gebleven”.
Of ze vragen: hoe kan ik dit vasthouden?

Waarom zeggen yogi’s dat we slapen als we toch zeker onze ogen open hebben?
Hoe dat, als we horen wat iemand vertelt? Hoe kan dat, als we onze aandacht bij ons dagelijks werk hebben?

Het is eigenlijk heel eenvoudig.
In yoga onderscheiden we innerlijk bewustzijn en uiterlijk bewustzijn.
Als kinderen geboren worden leven ze in hun innerlijk bewustzijn.
Het uiterlijk bewustzijn moet nog komen. Ze hebben een fysiek lichaam gekregen van hun ouders, dit lichaam moet nog groeien en gaan werken.
De zintuigen moeten zich nog gaan ontwikkelen, ze zien niet wat wij als volwassenen zien.
Toch weet iedereen die wel eens een baby heeft vastgehouden dat ze wel zien, ze kijken bijvoorbeeld boven je hoofd en gaan lachen of worden rustig.
Dan begint het leven, ze gaan spelen en ontmoeten andere kinderen en volwassenen, er ontstaan indrukken. Ze leren van ik en jij, van fijn en niet fijn. Er ontstaat verlangen en tegenzin, er ontstaat een denkvermogen waarin indrukken kunnen worden bewaard.
Er komen woorden voor dingen, er ontstaat een denkvermogen, het groeit van concreet naar abstract, ontwikkelt zich, breidt zich uit.
Alle aandacht wordt naar buiten getrokken, het innerlijke wordt “vergeten”, het verdwijnt “achter de sluier”.

Ziehier de drie jasjes die onze ziel gekregen heeft: een fysiek lichaam, een vitaal of energie- en gevoelslichaam, een mentaal of  denklichaam.
In deze “jasjes”, in deze lichamen functioneert de aardse mens.
Waar is de ziel gebleven?

Die is er ook, alleen “verborgen”, zoals men dat zegt.
Naarmate we opgroeiden van kind tot jong volwassenen, werden de aardse “jasjes” dikker, ze ontwikkelden zich, en we functioneren erin.
Dat moet natuurlijk ook, het leven op aarde is lastig zonder denkvermogen en onmogelijk zonder fysiek lichaam.
We functioneren in ons oppervlakte bewustzijn, we hebben een uiterlijk bewustzijn ontwikkeld.
Wat is dan innerlijk bewustzijn?

Yoga is de weg naar ons innerlijk bewustzijn.
Het bewustzijn van ons geestelijk zelf, onze ziel.
Er zijn een aantal stadia die je doorloopt op deze ontdekkingsreis van je zelf, die begint in de innerlijke stilte.
Zonder innerlijke stilte is er geen yoga.

En degenen die het geprobeerd hebben weten dat het een hele klus is om die innerlijke stilte te bereiken. Er zijn vele oefeningen voor die ook in het Westen steeds meer bekend worden. Niet iedereen zal die dringende behoefte ervaren tot het ontdekken van iets dat men mist, maar waarvan men nog niet weet wat het is. Maar degenen die dit verlangen kennen gaan zoeken en mogelijk komen ze uit bij meditatie.

Meditatie begint met het tot rust brengen van lichaamsgewaarwordingen, gevoelens en gedachten om het bewustzijn in een stilte te laten.
Het is fijn als je iemand vindt die je hier kan brengen en die ook weet hoe je verder kunt gaan.
Want het eindigt niet met stilte, het is pas het begin.

In het begin dreigt stilte vaak over te gaan in slaap. Er kunnen droombeelden verschijnen of men valt echt in een onbewuste slaap, er is “niets”.
Maar naarmate men meer oefent en vordert zal men zien dat in die stilte een uitzonderlijke helderheid kan ontstaan, een bewustheid.
En de stilte ontvouwt zich, het openbaart van alles, afhankelijk van de persoon en het punt van ontwikkeling. Je kunt zomaar een antwoord krijgen op iets waar je mee worstelde, een inzicht, een ingeving, een oplossing.

Men kan liefde en zachtheid, vrede en geluk ervaren die niet ontstaan door de gedachte aan een geliefde, maar die zich zomaar aan je voordoen, van binnenuit. Er kan zich van alles openbaren in die innerlijke stilte.
Stilte is het begin van meditatie.  Meditatie leidt tot het ontwaken van het innerlijk bewustzijn, het ontwaken tot je ware zelf.

Yoga is het proces van “herinneren”, van het scheuren van de sluier, zodat de innerlijke werkelijkheid ervaren kan worden.
De ziel ontwaakt, men wordt voor de tweede keer geboren.

Lopamudra

 

 

 

Wat zoek je in een yoga opleiding?

Dit is een belangrijke vraag in je zoektocht door het oerwoud van yoga-opleidingen in Nederland en internationaal.

Wat is yoga? Wat is yoga voor jou?

Ben je op zoek naar een opleiding die je perfecte houdingen leert en, als je dit kunt, ben je dan van mening dat je een goede yogadocent zou zijn?

Wat wil jij ervaren in een yogales?

Zoek je een opleiding die je veel boeken geeft die je kunt bestuderen, waarbij je teksten uit het hoofd leert of kennis stampt?

En als je die kennis dan vervolgens weer in een examen kunt opschrijven of als theorie overdraagt, ben je dan een goede yogadocent?

Wat verwacht jij van yoga filosofie?

Voordat je besluit een yoga opleiding te volgen, zou je jezelf deze vragen kunnen stellen. Het is heel belangrijk dat je een opleiding kiest die bij jou past.
Daarbij hoort het proeven van de sfeer van het opleidingscentrum en kennismaking met de docenten. Want het is mooi als je hoofd ja zegt, maar nog mooier als je hart ja zegt.

Mensen die naar yogales gaan willen meestal in de eerste plaats graag leren ontspannen.
Leren hun gedachten tot rust te brengen.
Leren hun emoties beter te begrijpen, te  hanteren en ze tot rust te brengen.
Leren wat meditatie is en innerlijke vrede.
Voordat je mensen dit in een yogales kunt leren, zul je eerst zelf de nodige stappen moeten zetten. Leren je lichaam en adem tot op zekere hoogte te beheersen door hatha yoga, je gevoelens en gedachten leren kennen en  beheersen door yogafilosofie en meditatie. Jezelf ontdoen van gedachtenpatronen en zelfkritiek en leren anders met emoties om te gaan.
Innerlijke stilte gaan ervaren, vrede, rust, vertrouwen in jezelf.
Wat is dat eigenlijk, jezelf?

Dit avontuur van het ontdekken van de complexiteit van mens-zijn is het avontuur van Integrale Yoga. Sri Aurobindo die deze Integrale Yoga heeft ervaren, beschreven en geleefd vertelt dat ons menszijn een groter mysterie is dan we ooit hadden vermoed.
Ik kan dit alleen maar beamen.
Deze yoga gaat niet alleen over het ontdekken van de innerlijke stilte en vrede, maar leert ons ook van hieruit het leven aan te gaan. Onze kijk op het leven zal veranderen, van binnenuit. Het leven zelf kan veranderen, in ieder geval voor onszelf, ook dit hoort bij deze Integrale Yoga.

In de vele jaren dat ik heb mogen werken met mensen die yogadocent willen worden of onze opleidingen voor de eigen ervaring volgen, heb ik van dichtbij mogen zien wat er kan gebeuren. Men deelt de ervaringen van het loskomen uit de gedachtenfabriek, het rustiger worden van emoties. Men deelt ook de strijd, het niet begrijpen, het zoeken, de mooie en de moeilijke momenten. Aanmoediging, uitleg en groepsgesprekken zijn dan heel belangrijk.
Er worden innerlijke ervaringen gedeeld van vrede, van liefde, van inzicht en ontwakende intuïtie en nog veel meer om op te noemen.

Als yogadocent kun je alleen overdragen wat je jezelf hebt eigen gemaakt, wat je zelf hebt ervaren en begrepen, dat geldt ook voor mij en het team docenten. Wij bestuderen en beoefenen Integrale Yoga ieder voor zich en met elkaar in de mate en op de manier die weer bij ieder van ons past. Iedereen gaat zijn eigen weg maar wij gaan deze weg ook met elkaar en deze ontwikkeling gaat het hele leven door.

Bij één van de laatste afsluitingen van een opleiding kregen we onderstaande tekst in een mooie lijst aangeboden. Het spreekt voor zich.

Ben je klaar om Integrale Yoga te gaan ontdekken en ervaren?

Welkom bij Integrale Yoga Nederland.

Lopamudra

Wonderlijk! Er bestaat kennis in deze wereld die helder en nauwkeurig uitlegt,
hoe wij en de werkelijkheid in elkaar zitten.
Wonderlijk! Er zijn leraren die deze kennis doorgeven,
en ieder van ons heeft het vermogen die te ontvangen.
Het toepassen ervan beëindigt ons lijden, brengt helderheid en onvoorwaardelijke liefde.
Wat een wonderlijke vreugdevolle werkelijkheid!
Hulde aan de leraren van deze oorspronkelijke wijsheid.

Jan Geurtz (aan ons gegeven door een leerling)

 

Het eerste principe van werkelijk onderwijs is dat niets kan worden aangeleerd. De opvoeder of leraar is geen instructeur of opdrachtgever, hij is een helper en een gids. Het is zijn taak om aan te wijzen en niet om iets op te dringen. Hij is er niet om het verstand van de leerling te trainen, maar alleen om de leerling te laten zien hoe hij zijn instrumenten van kennis kan perfectioneren. De leraar helpt de leerling zijn eigen kennis op te doen. Hij roept de kennis die binnenin is niet op; hij laat hem alleen zien waar deze ligt en hoe het naar de oppervlakte kan komen.

Het tweede principe is dat het intellect zelf aangesproken dient te worden voor het eigen groeiproces. Het idee dat een kind gemaakt kan worden naar het beeld dat door de ouders of een leraar gewenst is, is barbaars en onwetend. Het kind dient te worden aangespoord om uit zichzelf te groeien in overeenstemming met zijn eigen aard. Ouders kunnen geen grotere fout begaan dan het op voorhand arrangeren dat hun kind bepaalde kwaliteiten, capaciteiten, ideeën en deugden zal ontwikkelen of dat het voorbereid wordt op een vooraf bedachte carrière. Door de natuur te dwingen om het eigen dharma  los te laten, wordt permanente schade toegebracht. Het beschadigt de groei en doet de perfectie teniet. Het is een egoïstische tirannie over een menselijke ziel en een wond voor de samenleving, die het voordeel verliest van het beste dat hem gegeven zou kunnen worden. De samenleving wordt dan gedwongen om in plaats van de perfectie waarover het had kunnen beschikken, iets dat imperfect en kunstmatig, tweederangs, plichtmatig en gewoontjes is, te accepteren.

Ieder mens heeft iets Goddelijks in zich, iets van zichzelf, een mogelijkheid tot kracht en perfectie, hoe klein ook, dat God hem aanbiedt om te ontvangen of te weigeren. De taak is om het te vinden, het te ontwikkelen en het te gebruiken. Het belangrijkste doel van de opvoeding en onderwijs zou moeten zijn om de groeiende ziel te helpen om het beste uit zichzelf te halen en het te perfectioneren voor een nobel gebruik.

Het derde principe van onderwijs is om te werken van klein naar groot. Van dat wat reeds is, naar dat wat zal zijn. De basis en de aard van een mens is bijna altijd -naast het verleden van zijn ziel- gelegen in zijn erfelijkheid, zijn omgeving, zijn nationaliteit, zijn land, zijn bron van inkomsten, de lucht die hij ademt, dat wat hij ziet, geluiden die hij hoort en de gebruiken waaraan hij gewend is. Ze vormen hem, ongemerkt, sterk. Vandaaruit moeten we beginnen. We moeten de natuur niet uit de aarde rukken waarin het opgroeit. Ook moeten we het verstand niet alleen maar blootstellen aan beelden en ideeën van een leven dat ver af staat van het alledaagse leven. Als er iets van buitenaf moet worden opgenomen, dan moet het worden aangereikt en niet worden opgedrongen. Een vrije en natuurlijke groei is een voorwaarde voor werkelijke ontwikkeling.

CWSA 1:384-385

 

 

Vorig jaar ging Dalilah Abdoun, centrumleidster van “Dalilah, Integrale Yoga & Meditatie” uit Zeeland voor een rondreis naar Noord- India en Nepal. Voor ze naar Kathmandu afreisde googelde ze of er een connectie te vinden was met Sri Aurobindo en zo vond ze de Sri Aurobindo ashram van Ramchandra.
Ze stuurde hem een e-mail met de vraag of ze de ashram mocht bezoeken en kreeg de volgende dag een antwoord. Ze was van harte welkom!

Na een taxirit van een klein uur, want in Nepal duurt een rit van 10 km al snel een uur, bereikte ze de bestemming in een rustig gelegen deel buiten de stad waar de ashram ligt tegen een berg.
Bij aankomst in de ashram was het rustig. De kinderen zaten op school en voor de school zaten een paar franse stagiaires die voor een uitwisselingsproject Nepal bezochten.
Ze werd hartelijk ontvangen door Ramchandra die haar een rondleiding gaf en of ze toch wilde blijven eten….

De tour bracht haar door de biologische moestuin naar de koeienstallen; de schuur waar ze meel malen; de slaapplaatsen van de jongens en die van de meisjes. De ruimte waar ze sjaals weven zat op slot. Enkele jaren geleden besloot een stel 4-jarige kinderen om een handje te helpen in de weverij. Die goedbedoelde actie had niet zo goed uitgepakt. Ze hebben veel werk moeten weggooien.  Vol trots toonde Ramchandra de nieuwe school. De oude school was door de aardbeving verwoest.

Over Ramchandra

Op 12-jarige leeftijd loopt Ramchandra (geboren in 1963) van huis weg. Hij is de oudste van een gezin met zes kinderen, woont in een zeer arm dorp in Nepal en de toekomst heeft niet veel te bieden. Samen met een  vriend vertrekt hij naar India.
Vele jaren en avonturen later krijgt hij op 20-jarige leeftijd een boek van Sri Aurobindo in handen en besluit om naar het zuiden te gaan naar Auroville en naar de ashram van Sri Aurobindo. Hij besluit er te gaan wonen en werken.
Hij verblijft twaalf jaar in de ashram en vult zijn dagen met Karma Yoga. Het leven is goed maar na verloop van tijd gaat er iets knagen bij hem en hij besluit om te voet naar Nepal terug te keren.
Bij thuiskomst ziet hij de armoede en raakt het hem diep in zijn hart. Hij gaat nog terug naar Pondicherry maar maakt van daaruit plannen voor een toekomst in Nepal. Met een klein stukje land, een koe en een lemen hut begint hij er een ashram om straatkinderen een onderdak, eten en later ook onderwijs te bieden.

Nu, 25 jaar later en ruim 1.000 kinderen verder, werkt Ram nog steeds aan een mooie toekomst voor kinderen. De ashram biedt in de eerste plaats een veilige thuishaven voor honderd straatkinderen waarvan de ouders niet meer leven. Soms worden ze als baby te vondeling gelegd.
Toen Dalilah hem vroeg of hij ooit kinderen geweigerd had legde hij uit dat er dubieuze gevallen zijn, kinderen van gescheiden ouders… maar meisjes weigert hij nooit omdat hij weet dat wanneer ze op straat komen te staan ze veelal in India verkocht worden.
De kinderen hebben een lesprogramma dat o.a. bestaat uit: yoga, meditatie, hygiëne, toneel maar bijvoorbeeld ook Frans. Ze werken mee in de ashram en ze leren een vak. En dat alles in de geest van Sri Aurobindo en De Moeder.

Tijdens Dalilahs verblijf vertelde Ramchandra dat hij die zomer (2018) naar Frankrijk zou komen. Hij zou daar workshops gaan geven en Dalilah nodigde hem uit naar Zeeland te komen om daar ook workshops te geven. Het contact tussen hen ging zo makkelijk. Alsof ze elkaar al jaren kenden.

In de zomer van 2018 was Ramchandra twee weken in Zeeland om workshops te geven. Men kreeg toen een voorstelling van traditionele Nepalese & Indiase dans. Hij vertelde over zijn leven en werk in de ashram en er was de mogelijkheid om vragen aan hem te stellen. Er werd afgesloten met Yoga Nidra.
Ook dit jaar komt Ramchandra naar Nederland.

Van 1 t/m 7 juli geeft hij in Zeeland een 1, 4 of 7 daagse retraite. Op zondagavond 7 juli zal hij een lezing in Rotterdam geven. De opbrengst van alle activiteiten komt ten goede aan de ashram van Ramchandra.

Lezers van deze blog zijn van harte welkom deel te nemen aan één van de programma’s.
Voor meer informatie en aanmelden klik hier.